Προφανώς και όταν χάνεις μια ευκαιρία σαν αυτή που έχασε ο Γιόβιτς στις καθυστερήσεις, μέσα στην Τούμπα, κοπανιέσαι για τρεις ολόκληρους βαθμούς με τους οποίους θα μπορούσε η ομάδα να είχε επιστρέψει στην Αθήνα. Και πραγματικά αυτό θα άλλαζε πολύ τις ισορροπίες. Για περισσότερους από έναν λόγους.
Από την άλλη μεριά, εάν ο Θωμάκαρος ο Στρακόσια, δεν είχε βγάλει το πέναλτι και ήσουν υποχρεωμένος να κυνηγάς από το ξεκίνημα του ματς, μπορεί και όλα τα είχαν κυλήσει πολύ διαφορετικά. Και τώρα η συζήτηση να ήταν για το πως και που θα μπορούσε η ΑΕΚ να ξαναβρεθεί στην κορυφή. Φυσικά και οι πιο μεγάλες ευκαιρίες, ήταν στην ΑΕΚ. Αλλά θα μπορούσε να είχε μπει ακόμα και η κεφαλιά του Καμαρά και τώρα πάλι η συζήτηση να ήταν διαφορετική.
Στα μάτια τα δικά μου, το σημείο κλειδί του παιχνιδιού, ήταν ο τραυματισμός του Μουκουντί. Εκεί η ΑΕΚ πατάει πιο γερά από κάθε άλλο σημείο του ματς μέσα στο γήπεδο, έχει αρχίσει να αποκτά ρυθμό και ο ΠΑΟΚ δείχνει πως δεν έχει και δυνάμεις για να τον ακολουθήσει. Αυτό αφενός «παγώνει» μ’ όλο αυτό μέχρι να βγει από το γήπεδο ο Μουκουντί. Και αφετέρου η ΑΕΚ χάνει και μια σημαντική σταθερά, πάνω στον πιο επικίνδυνο παίκτη του αντιπάλου. Εκεί χάθηκε ένα σημαντικό μομέντουμ, να στριμώξει πολύ η ΑΕΚ τον ΠΑΟΚ.
Η ουσία πάντως είναι, πως η ΑΕΚ κλείνει τον κύκλο των παιχνιδιών με χαρακτηριστικά ντέρμπι για την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος και είναι πρώτη στην βαθμολογία. Αυτό σημαίνει πολύ απλά, πως χωρίς να κοιτάζει καθόλου δίπλα της, μπορεί να τερματίσει πρώτη αν πάρει τα ματς που απομένουν. Και να μπει μ’ ένα μικρό πλεονέκτημα, στα κρίσιμα πλέι οφ. Δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση όλο αυτό.
