Υπάρχουν κάποιες κουβέντες που αφενός είναι εύκολο να ακούγονται στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου κι αφετέρου είναι εξίσου εύκολο να παρεξηγηθούν. Η «ελληνοποίηση» μιας μεγάλης ομάδας είναι μία από αυτές τις λέξεις. Πρώτον, γιατί είναι εύκολο να την λες και δύσκολο να γίνει στην πράξη και δεύτερον γιατί δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις επιφανειακά.
Η εντολή του Μάριου Ηλιόπουλου για την ελληνοποίηση της ΑΕΚ έχει αξία ακριβώς επειδή, αν γίνει σωστά, μπορεί να αφορά κάτι πολύ μεγαλύτερο από την πρώτη ομάδα. Μπορεί να αφορά ολόκληρη τη φιλοσοφία του κλαμπ. Η ΑΕΚ δεν έχει ανάγκη να αποκτά Έλληνες ποδοσφαιριστές, απλώς και μόνο για να λέει ότι έχει περισσότερους Έλληνες. Έχει ανάγκη να δημιουργεί ποδοσφαιριστές.
Να βγάζει δικά της παιδιά. Να τα εξελίσσει. Να τους δίνει δρόμο προς την πρώτη ομάδα. Να τους δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε, όταν έρθει η στιγμή, να μπορούν να σταθούν μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια, όχι επειδή είναι «Έλληνες» ή επειδή προέρχονται από τις Ακαδημίες, αλλά επειδή είναι πραγματικά πολύ καλοί ποδοσφαιριστές. Κι εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Φυσικά χρειάζεται χρόνος, ειδικά από τη στιγμή που η ΑΕΚ σε αυτόν τον τομέα έχει ξεκινήσει, όχι από το μηδέν, αλλά υπό του μηδενός.
Κανείς δεν μπορεί να περιμένει από την ΑΕΚ να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη, μία ομάδα που θα στηρίζεται αποκλειστικά σε Έλληνες. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί έτσι. Χρειάζονται ξένοι ποδοσφαιριστές, διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες, ποιότητα και ανταγωνισμός. Αλλά άλλο αυτό και άλλο να έχεις μία ομάδα στην οποία ο Έλληνας ποδοσφαιριστής αντιμετωπίζεται μόνο ως συμπληρωματική λύση και να μην έχεις παίκτες ώστε να αισθάνεσαι ασφαλής σε ένα ματς Κυπέλλου ή όπως συνέβη στον τελικό του Σούπερ Καπ.
Η ΑΕΚ μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει το δικό της μοντέλο. Ένα μοντέλο στο οποίο ο Έλληνας θα είναι πρωταγωνιστής όταν το αξίζει, ο ξένος θα έρχεται για να ανεβάσει το επίπεδο και οι Ακαδημίες θα λειτουργούν με έναν ξεκάθαρο προορισμό, που θα είναι η πρώτη ομάδα. Μία ΑΕΚ με ισχυρό ελληνικό κορμό μπορεί να ξαναδώσει στην ομάδα, αλλά και στην Εθνική, μία σχέση που τα τελευταία χρόνια έχει αδυνατίσει. Γιατί όταν ένας σύλλογος παραγωγής ταλέντων γίνεται πραγματικά ισχυρός, δεν κερδίζει μόνο ο ίδιος.
Το ξαναλέω. Θέλει χρόνο. Αλλά πλέον είναι ξεκάθαρο ότι η «ελληνοποίηση» της ΑΕΚ δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μία ακόμη εξαγγελία. Πρέπει να αντιμετωπιστεί ως επένδυση δεκαετίας. Τότε θα έχει πετύχει πραγματικά η «ελληνοποίηση». Όχι όταν θα μετράμε πόσοι Έλληνες υπάρχουν στο ρόστερ.
Αλλά όταν θα έχουμε δημιουργήσει Έλληνες ποδοσφαιριστές που θα μπορούν να σηκώσουν τη φανέλα της ΑΕΚ στους ώμους τους. Κι αυτό, για ένα κλαμπ με την ιστορία, την ταυτότητα και το μέγεθος της ΑΕΚ, αξίζει πολύ περισσότερο από έναν απλό αριθμό.
