Στο ποδόσφαιρο, ειδικά στο ελληνικό, οι ισορροπίες αλλάζουν γρήγορα. Μια κακή εμφάνιση αρκεί για να ανοίξει η κουβέντα, μια μεγάλη νίκη αρκεί για να αλλάξει η ψυχολογία.
Η ΑΕΚ το έζησε μέσα σε μία εβδομάδα. Από την εσωστρέφεια μετά την ισοπαλία με την Κηφισιά, όπου το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η απώλεια βαθμών αλλά κυρίως η εικόνα της ομάδας, βρέθηκε ξανά στην κορυφή της συζήτησης με τον τρόπο που ξέρει: μέσα στο γήπεδο.
Γιατί αυτό είναι και το μεγάλο συμπέρασμα. Όταν ήρθε η δύσκολη στιγμή, φάνηκε ποιος έχει γερές βάσεις και ποιος προσπαθεί να διαχειριστεί την κρίση του.
Η ΑΕΚ δεν πανικοβλήθηκε. Δεν άλλαξε πλάνο επειδή οι αντίπαλοί της έκαναν εντυπωσιακές κινήσεις στην αγορά.
Δεν μπήκε στη λογική του «να απαντήσει» επικοινωνιακά σε κάθε μεταγραφή. Είχε χαράξει τον δρόμο της και τον ακολούθησε.
Οι μεταγραφές της προηγούμενης εβδομάδας δημιούργησαν θόρυβο. Οι ανταγωνιστές έφεραν ονόματα, έδωσαν τροφή για συζητήσεις και η προπαγάνδα έκανε τη δουλειά της παρουσιάζοντας την ΑΕΚ ως ομάδα που μένει πίσω. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Η Ένωση έχει μπροστά της μια τεράστια ευκαιρία με την επιστροφή στο Champions League.
Τα έσοδα της διοργάνωσης, σε συνδυασμό με την επένδυση του ιδιοκτήτη και τη σταθερή ευρωπαϊκή παρουσία των τελευταίων ετών, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια διαφορετική οικονομική εποχή.
Οι μεγάλες ομάδες όμως δεν χτίζονται σε μία μεταγραφική περίοδο.
Χτίζονται με σωστές αποφάσεις, ισορροπία και συνέπεια. Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο η ΑΕΚ δείχνει να έχει πλεονέκτημα.
Το πιο σημαντικό είναι ότι ο σχεδιασμός της έγινε με βάση τις δικές της ανάγκες και όχι με βάση το τι κάνει ο ανταγωνισμός.
Οι στόχοι που είχαν τεθεί από την αρχή υλοποιήθηκαν, έστω και αν χρειάστηκε χρόνος. Η ΑΕΚ δεν προσπάθησε να εντυπωσιάσει. Προσπάθησε να γίνει καλύτερη.
Την ίδια στιγμή, ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε μια περίοδο μεγάλης αβεβαιότητας.
Η αποχώρηση του Μεντιλίμπαρ, οι αλλαγές στην τεχνική ηγεσία και οι διαφορετικές προσεγγίσεις στον μεταγραφικό σχεδιασμό δείχνουν έναν οργανισμό που προσπαθεί να βρει ξανά ισορροπία.
Και όταν ένας οργανισμός αλλάζει κατεύθυνση χωρίς ξεκάθαρο μεταβατικό πλάνο, η εικόνα προς τα έξω είναι αυτή της σύγχυσης.
Ο Ολυμπιακός σήμερα μοιάζει να ψάχνει απαντήσεις, ενώ η ΑΕΚ δείχνει να ξέρει τι θέλει και πώς θα το πετύχει.
Μέσα σε όλα αυτά, βέβαια, υπάρχει και το γνωστό ελληνικό παιχνίδι με τη διαιτησία. Εκεί όπου κάθε απόφαση μετατρέπεται σε μάχη εντυπώσεων και κάθε φάση γίνεται εργαλείο πίεσης.
Η ΑΕΚ είχε δύο πρώτες αγωνιστικές χωρίς να βρεθεί σε θέση να μιλά για αλλοίωση αποτελέσματος, με εξαίρεση το λάθος του Φωτιά στις καθυστερήσεις απέναντι στην Κηφισιά με τον Ζίνι.
Η φάση αυτή σηκώνει συζήτηση, καθώς ο χρόνος επιστροφής του παίκτη στον αγωνιστικό χώρο έπρεπε να έχει διαχειριστεί καλύτερα από τον διαιτητή.
Η Ένωση δεν ζητά τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο: ισονομία. Όχι ειδική μεταχείριση, όχι εύνοια. Ακριβώς αυτό που ζητούν όλοι όταν δεν βρίσκονται στην πλευρά που κερδίζει.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για όσους έχουν συνηθίσει διαφορετικές ισορροπίες.
Η ΑΕΚ πλέον δεν είναι η ομάδα που θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα κάθε κατάσταση.
Έχει επιστρέψει στην κορυφή, έχει ευρωπαϊκή παρουσία, έχει γήπεδο, έχει σχέδιο και κυρίως έχει δείξει ότι μπορεί να απαντά εκεί που μετράει περισσότερο: στον αγωνιστικό χώρο.
