Το Μουσείο Ιστορίας ΑΕΚ προχώρησε σε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στο πλαίσιο της δράσης «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας», αυτή τη φορά φωτίζοντας τους ιδρυτές της ΑΕΚ. Πρόκειται για ανθρώπους που, αν και έθεσαν τα θεμέλια του συλλόγου, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι στο ευρύ κοινό.
Αναλυτικά το αφιέρωμα:
Το προηγούμενο αφιέρωμά μας στο πλαίσιο της δράσης «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας» αφορούσε τους προέδρους της Α.Ε.Κ., τους οποίους οι Ενωσίτες δεν γνωρίζουμε όσο θα έπρεπε. Το σημερινό αφιέρωμά μας αφορά μία ακόμη τέτοια «αδικημένη» ομάδα: τους ιδρυτές της Α.Ε.Κ., που είναι ακόμη πιο άγνωστοι κι από τους προέδρους! Είναι ζήτημα αν ο μέσος φίλαθλος της Ένωσης μπορεί να ονοματίσει 3-4 από τους ιδρυτές. Αυτό δεν οφείλεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά στο γεγονός ότι η ιστοριογραφία του συλλόγου δεν είχε μέχρι πρόσφατα αναζητήσει και αναδείξει πληροφορίες παρά για ελάχιστους από αυτούς.
Τα τελευταία χρόνια το Μουσείο Ιστορίας της Α.Ε.Κ. έχει αναδείξει εδώ και χρόνια ως προτεραιότητα την έρευνα σε σχέση με τους ιδρυτές του συλλόγου. Στην προσπάθεια αυτή έχουν αναζητηθεί πληροφορίες οπουδήποτε μπορούσαν να υπάρχουν διαθέσιμες, στον Τύπο, σε βιβλιοθήκες, σε αρχεία, σε κρατικούς φορείς, σε τράπεζες, έχουν γίνει συναντήσεις με εγγόνια και δισέγγονα ιδρυτών κ.ο.κ. Η έρευνα έχει αποδώσει πλούσιους καρπούς, κι έτσι είμαστε πλέον σε θέση να έχουμε συγκεντρώσει πλέον υλικό για την πλειοψηφία των, συνολικά 42, ιδρυτών της Α.Ε.Κ. Τόσο για καθέναν ξεχωριστά όσο και για το συνολικό προφίλ τους. Πάμε λοιπόν να τους γνωρίσουμε!
Οι «απόντες Κωνσταντινουπολίτες»
Προτού πάμε να γνωρίσουμε κατ’ ιδίαν τους ιδρυτές, ας κάνουμε μια γενικότερη ανασκόπηση του συνολικού προφίλ τους. Όπως μας λέει και το άρθρο 1 του Καταστατικού, επρόκειτο για αθλητές και φιλάθλους, αποκλειστικά Κωνσταντινουπολίτες. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το ότι ο ελληνισμός της Πόλης δεν υπέστη τον βίαιο και ακαριαίο ξεριζωμό εκείνου της Σμύρνης και άλλων περιοχών της Μικράς Ασίας, έχει χρησιμοποιηθεί ως πάτημα από κάποιους άσπονδους φίλους της Α.Ε.Κ., για να αμφισβητήσουν τον προσφυγικό χαρακτήρα του συλλόγου!
Πρόκειται για μία εντελώς ανιστόρητη και εσφαλμένη αμφισβήτηση. Πράγματι, οι συνθήκες του ξεριζωμού των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης διαφέρουν από εκείνες των Σμυρνιών και άλλων Μικρασιατών, που «πετάχτηκαν στη θάλασσα» από τους επελαύνοντες Νεότουρκους, ενώ οι Πολίτες έφυγαν πιο συντεταγμένα από τις εστίες τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει φυσικά ότι οι δεκάδες χιλιάδες ψυχές που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τις εστίες των προγόνων τους, δεν ήταν πρόσφυγες αλλά… τουρίστες.
Η πραγματικότητα είναι ότι υπήρξαν δεκάδες χιλιάδες Ρωμιοί πρόσφυγες, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη στους μήνες που ακολούθησαν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι περισσότεροι από αυτούς έφυγαν όταν τέθηκε σε ισχύ η σύμβαση για την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών, που υπογράφτηκε στη Λωζάννη στις 30 Ιανουαρίου 1923 μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας και ενσωματώθηκε στην τελική Συνθήκη της Λωζάννης. Η εν λόγω σύμβαση εξαίρεσε από την ανταλλαγή μόλις 103.000 από τους 360.000 Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης (που αντιπροσώπευαν περίπου το 1/3 του συνόλου των τότε περίπου 1.300.000 κατοίκων της). Έτσι, δεκάδες χιλιάδες Πολίτες αναγκάστηκαν, στα πλαίσια της ανταλλαγής, να εγκαταλείψουν τη γη των προγόνων τους και να μετεγκατασταθούν στην «Παλιά Ελλάδα».
Υπήρξε όμως και ένα υποσύνολο Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης, το οποίο έφυγε πριν ακόμη επιβληθεί η ανταλλαγή πληθυσμών. Πρόκειται για εξέχοντα μέλη της κοινότητας, που μεταξύ 1918-1922 είχαν υποστηρίξει ανοικτά και με θέρμη αλυτρωτικές θέσεις σε σχέση με την ένωση της Κωνσταντινούπολης με την Ελλάδα. Οι τάσεις αυτές ενθαρρύνθηκαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον οποίο ο Ελληνισμός της Πόλης έβλεπε σαν τον «Μέγαν Σωτήρα της Φυλής», αλλά και από τις αρχικές επιτυχίες της μικρασιατικής εκστρατείας και την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη. Το αποκορύφωμα ήταν το ψήφισμα περί «Ενώσεως του Αλύτρωτου Ελληνισμού μετά της Μητρός Ελλάδος», που υπογράφτηκε μαζικά από τους Κωνσταντινουπολίτες στους ναούς της Πόλης στις 16 Μαρτίου 1919.
Ωστόσο, η αναπάντεχη ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 και η κατάρρευση του μετώπου τον Αύγουστο 1922 έφεραν σε δυσμενή θέση τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης και ιδιαίτερα τους προεξάρχοντες της κοινότητας. Περίπου 40.000 Πολίτες υπό τον φόβο αντιποίνων από τους Νεότουρκους επέλεξαν να διαφύγουν στην Ελλάδα, προσωρινά όπως ήλπιζαν, με σκοπό να επιστρέψουν όταν τα πράγματα ηρεμήσουν. Οι τουρκικές αρχές είχαν όμως άλλα σχέδια. Μολονότι πληρούσαν τους όρους της Σύμβασης της Λωζάνης περί Ανταλλαγής Πληθυσμών η Τουρκία αρνήθηκε να επιτρέψει την επιστροφή τους, με την αιτιολογία ότι είχαν επιλέξει οι ίδιοι να αναχωρήσουν και ως εκ τούτου ήταν «προδότες», που απώλεσαν την τουρκική ιθαγένεια. Η Τουρκία προέβη στη δήμευση της περιουσίας των «απόντων», βάσει του νόμου των «αδεσπότων περιουσιών» της 20ής Απριλίου 1922 και την εκποίησε σε εξευτελιστικές τιμές προς μουσουλμάνους με διασυνδέσεις προς τις τουρκικές αρχές. Σε αυτή η κοινότητα των φυγάδων Ρωμιών αστών, που ονομάστηκαν «απόντες Κωνσταντινουπολίτες», ανήκει το σύνολο των ιδρυτών της Α.Ε.Κ.
Οι «απόντες» εξακολούθησαν για πολλά χρόνια να προσπαθούν να επιτύχουν τον επαναπατρισμό τους και την ανάκτηση των περιουσιών τους. Συνέστησαν και στην «παλιά Ελλάδα» ένα κεντρικό όργανο σε συνέχεια της Ε.Ε.Α., την «Ειδική Επιτροπή Κωνσταντινουπολιτών» (Ε.Ε.Κ.), την οποία διαδέχθηκε η «Κεντρική Επιτροπή Κωνσταντινουπόλεως» (Κ.Ε.Κ.) και με τη σειρά της την ΚΕΚ διαδέχθηκε η «Εκτελεστική Επιτροπή Απόντων Κωνσταντινουπολιτών» (Ε.Ε.Α.Κ.). Ίδρυσαν επίσης συνδέσμους και οργανώσεις, όπως ο «Σύνδεσμος Κωνσταντινουπολιτών» ή η «Γενική Ένωση Κωνσταντινουπολιτών» αλλά φυσικά και πολλά αθλητικά σωματεία, με βασικότερα φυσικά την Α.Ε.Κ. στην Αθήνα και τον Π.Α.Ο.Κ. στη Θεσσαλονίκη.
Ωστόσο, παρά τις προσπάθειές τους να διεκδικήσουν την επιστροφή των περιουσιών τους, δεν κατόρθωσαν ποτέ να πετύχουν τον στόχο τους.
Αφού είδαμε το προφίλ του συνόλου των 42 ιδρυτών της ΑΕΚ, αυτών που υπέγραψαν την ιδρυτική της διακήρυξη και το πρώτο της καταστατικό του συλλόγου, ας πάμε να γνωρίσουμε έναν-έναν τους περισσότερους. Κάποιοι, που διετέλεσαν και πρόεδροι της ΑΕΚ, έχουν ήδη παρουσιαστεί και υπό την ιδιότητά τους αυτή.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΑΝΟΥΔΗΣ
Ο πρώτος πρόεδρος της Α.Ε.Κ. γεννήθηκε το 1871. Αποφοίτησε από τη Μεγάλου του Γένους Σχολή και σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία και την Ιταλία. Επιστρέφοντας στην Πόλη άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Πρόοδος». Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αθήνα κι εντάχτηκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου, με το οποίο εκλέχτηκε βουλευτής το 1932. Πέθανε το 1941 λίγες ημέρες πριν την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα. «Αυτό δεν θα αντέξω να το δω», φέρεται να είπε λίγο προτού ξεψυχήσει. Έχει ήδη υπάρξει εκτενές αφιέρωμα του Μουσείου ειδικά για εκείνον.
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΕΛΕΟΠΟΥΛΟΣ
Σημαντικός παιδαγωγός και φιλόλογος, αντιπρόεδρος στην πρώτη διοίκηση της Α.Ε.Κ. Γεννήθηκε το 1892 και μετακόμισε στην Αθήνα στη δεκαετία του 1910, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Δίδαξε στο Κολλέγιο Αθηνών, από την αρχή της λειτουργίας του (1926) μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1961. Τόσο ο ίδιος όσο και η επίσης φιλόλογος σύζυγός του Καλλιρόη είχαν πλούσιο συγγραφικό έργο. Διετέλεσε διευθυντής Εκπαίδευσης στη Χριστιανική Αδελφότητα Νέων (ΧΑΝ) Αθηνών και υπό την ιδιότητά του αυτή παραχώρησε στην Α.Ε.Κ. τα πρώτα της γραφεία στην οδό Μητροπόλεως. Είναι εκείνος, ο οποίος εισηγήθηκε να υιοθετήσει η Α.Ε.Κ. ως έμβλημα τον δικέφαλο αετό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
Ένας από τους ιδρυτές και μέλη του πρώτου Δ.Σ. της Α.Ε.Κ. που υπήρξαν και παίκτες της. Μάλιστα, ο υπεραθλητής Δημόπουλος ήταν παράλληλα αρχηγός της ομάδας μπάσκετ της Α.Ε.Κ. αλλά και μέλος της ομάδας στίβου, στον οποίο διακρινόταν και στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε από τους βασικούς εμπνευστές της ίδρυσης της Α.Ε.Κ., που αποφασίστηκε στο κατάστημα που διατηρούσε μαζί με τους αδελφούς Ιωνά στη στοά «Λουξ», Γενικός Γραμματέας της πρώτης διοίκησης και πιστός στρατιώτης του συλλόγου.
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΑΡΟΤΣΙΕΡΗΣ
Ο γεννημένος το 1863 ιδρυτής και μέλος του πρώτου Δ.Σ. της Α.Ε.Κ. ήταν ένας θρύλος του αθλητισμού της Κωνσταντινούπολης. Το πραγματικό επώνυμο της οικογένειάς του ήταν Ιωάννου, αλλά μετονομάστηκαν λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του, που ήταν ο οδηγός της άμαξας του σουλτάνου. Υπήρξε για πολλά χρόνια πρωταθλητής στην πάλη, την άρση βαρών, τη γυμναστική και τον στίβο, ενώ αργότερα διακρίθηκε ως ακούραστος παράγοντας και αθλητικός πατέρας δεκάδων αθλητών, τόσο στην Πόλη όσο και στην Αθήνα, που έσπευδαν να συμβουλευτούν τον «κύριο Μένη».
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΙΕΡΕΜΙΑΔΗΣ
Γεννήθηκε το 1903 κι πήρξε αθλητής στίβου και ποδοσφαιριστής στα Ταταύλα. Το 1923 μετανάστευσε στην Αθήνα κι εντάχθηκε αρχικά στον Απόλλωνα. Όταν όμως ιδρύθηκε η Α.Ε.Κ. έσπευσε να μεταγραφεί σ’ εκείνη, ενώ διετέλεσε και μέλος του πρώτου Δ.Σ. του συλλόγου. Υπήρξε για χρόνια αρχηγός της Α.Ε.Κ. και πρόλαβε να πανηγυρίσει τον πρώτο τίτλο της ομάδας τη σεζόν 1931-1932. Η οικογένειά του έχει δωρίσει στο Μουσείο Ιστορίας της Α.Ε.Κ. το πλούσιο αρχείο του με σπάνιες φωτογραφίες από τα πρώτα χρόνια του συλλόγου. Έχει ήδη υπάρξει εκτενές αφιέρωμα του Μουσείου ειδικά για εκείνον.
ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΚΑΙ ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΙΩΝΑΣ
Οι αδελφοί Αιμίλιος και Μενέλαος Ιωνάς υπήρξαν θρύλοι του κλασσικού αθλητισμού στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν από τους βασικούς εμπνευστές της ίδρυσης της Α.Ε.Κ. και η σχετική απόφαση λήφθηκε στο πατάρι του καταστήματός τους στη στοά Λουξ. Επί δεκαετίες προμήθευαν δωρεάν με αθλητικό υλικό τα διάφορα τμήματα του συλλόγου. Πιο στενό σύνδεσμο με την Α.Ε.Κ. είχε ο Αιμίλιος (ο Μενέλαος απεβίωσε πρόωρα το 1950), ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και παρέμεινε κοντά της μέχρι το τέλος της ζωής του το 1981.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΑΦΙΔΗΣ
Ο Ιωάννης Χρυσαφίδης (1879-1973) είναι ένας από τους πιο αφανείς ανθρώπους στην ιστορία της Α.Ε.Κ., αλλά ταυτόχρονα κι ένας από τους πιο κομβικούς. Με δικές του ενέργειες, ως μέλους της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων, η Α.Ε.Κ. απέκτησε και διατήρησε την έκταση στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην οποία κατασκευάστηκε και βρίσκεται και σήμερα το γήπεδό της. Υπήρξε ο τελευταίος προπολεμικός πρόεδρος της Α.Ε.Κ. Ο γιος του Γεώργιος Χρυσαφίδης υπήρξε επίσης σημαντικός παράγων του συλλόγου μεταπολεμικά, έχοντας διατελέσει πρόεδρος για πολλά χρόνια. Για τον Ιωάννη Χρυσαφίδη έχει ήδη δημοσιευτεί εκτενές αφιέρωμα του Μουσείου.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ
Μία ακόμη σημαντική προσωπικότητα με μεγάλη προσφορά στην Α.Ε.Κ. Ο επιχειρηματίας Κώστας Κωσταντάρας, θείος του γνωστού για τα ενωσίτικα αισθήματά του διάσημου ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα, υπήρξε κάτι περισσότερο από ένας εκ των ιδρυτών του συλλόγου. Ήταν από την ίδρυση και για δεκαετίες ένας από τους πιο δραστήριους παράγοντες της Α.Ε.Κ., σταθερό μέλος του Δ.Σ. σε όλη την προπολεμική περίοδο κι εκείνος που διαδέχτηκε τον Κώστα Σπανούδη στην προεδρία του συλλόγου.
ΦΩΚΙΩΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
Σπουδαίος σκιτσογράφος και γελοιογράφος, που διακρίθηκε κυρίως στην πολιτική γελοιογραφία. Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1894 και φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Στην Ελλάδα ήλθε το 1915 κι από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 υπήρξε ο βασικός γελοιογράφος των εφημερίδων του ομίλου Λαμπράκη. Ο Φωκίων Δημητριάδης, «Φώκος» για τους φίλους του, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Α.Ε.Κ. και για πολλά χρόνια αναμείχθηκε ενεργά στα διοικητικά του συλλόγου, συμμετέχοντας στο Δ.Σ. από τη θέση του Γενικού Γραμματέα.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Γεννήθηκε το 1908 και φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή η οικογένειά του ήρθε στην Αθήνα, όπου ο νεαρός Αλέκος ολοκλήρωσε το σχολείο και ακολούθως σπούδασε νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Έγκριτος δικηγόρος, πολιτεύτηκε με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στη δεκαετία του 1950. Υπήρξε το νεότερο ιδρυτικό μέλος της Α.Ε.Κ., αφού το 1924 ήταν μόλις 16 ετών, ενώ διετέλεσε επί σειρά ετών Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος του Συλλόγου.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΕΧΑΓΙΑΣ
Ο Αλέξανδρος Κεχαγιάς (αναφέρεται και Κεχαγιόγλου) ήταν βασικό στέλεχος της μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας του Πέρα Κλουμπ. Μετά το ταξίδι στη Γαλλία και τη διάλυση της μεγάλης ομάδας ήρθε στην Αθήνα κι εντάχθηκε στον Απόλλωνα. Ωστόσο, μόλις γεννήθηκε η ιδέα έσπευσε να συμμετάσχει στην ίδρυση της Α.Ε.Κ. και να μεταγραφεί σε αυτή. Πρόκειται για τον τρίτο ιδρυτή της Α.Ε.Κ. (μαζί με τους Δημόπουλο και Ιερεμιάδη), ο οποίος υπήρξε και ποδοσφαιριστής της πρώτης ομάδας του δικεφάλου.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ένθερμος φίλαθλος, υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Α.Ε.Κ. ενώ μετείχε για πολλά χρόνια στο διοικητικό της συμβούλιο, έχοντας διατελέσει και Πρόεδρος. Υπό την ιδιότητά του ως διευθυντή της Εταιρείας Υδάτων Αθηνών προσέλαβε και αποκατέστησε επαγγελματικά όχι μόνο την πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών της Α.Ε.Κ. αλλά ακόμη και παίκτες αντιπάλων ομάδων, όπως π.χ. τον Αντώνη Μηγιάκη του Π.Α.Ο. Η προσφορά του στον σύλλογο ήταν σημαντική και πολύ-επίπεδη.
ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΡΚΟΥΛΗΣ
Υπήρξε εκ των ιδρυτών της Α.Ε.Κ. και παρέμεινε για πολλές δεκαετίες δραστήριο διοικητικό στέλεχος του συλλόγου. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας τόσο προπολεμικά όσο και σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1950. Επιμελήθηκε ο ίδιος λεύκωμα με έγγραφα και δημοσιεύματα της εποχής, που παρέχει σημαντικές πληροφορίες για τα χρόνια της θητείας του και αποτελεί σημαντικό κειμήλιο της συλλογής του Μουσείου Ιστορίας της Α.Ε.Κ.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΡΙΦΗΣ
Γόνος σπουδαίας οικογένειας, εγγονός του Γεωργίου και γιος του Λεωνίδα Ζαρίφη, αμφοτέρων μεγάλων εθνικών ευεργετών. Γεννήθηκε το 1891 και σπούδασε μηχανικός στο Παρίσι. Στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου μετοίκησε στην Αθήνα, όπου ίδρυσε την τράπεζα «Ζαρίφης – Ευγενίδης και Σία». Εκλέχτηκε βουλευτής το 1936 με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Στα χρόνια της κατοχής υπήρξε σημαντική η συμβολή του για τη σίτιση του αθηναϊκού λαού. Διετέλεσε πρόεδρος της Α.Ε.Κ. στα μέσα της δεκαετίας του 1930.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΞΙΜΑΔΑΣ
Εκτός από ιδρυτικό μέλος υπήρξε κι ένας από τους πιο δραστήριους διοικητικούς παράγοντες της Α.Ε.Κ. Ήδη από τα πρώτα χρόνια του συλλόγου αλλά και για πολλές δεκαετίες ήταν μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου ενώ διετέλεσε Γενικός Γραμματέας κι έφορος της ομάδας ποδοσφαίρου, της οποίας υπήρξε το η «ψυχή». Βασικός συντελεστής των επιτυχιών στα τέλη της δεκαετίας του ’30 αλλά και των κατακτήσεων των κυπέλλων 1949 και 1950.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΘΕΟΦΑΝΙΔΗΣ
Ακόμη μία σημαντική προσωπικότητα με σημαντική κοινωνική παρουσία κι πολυετή προσφορά στην ΑΕΚ. Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1890, ήρθε καταδιωκόμενος από τις οθωμανικές αρχές για την πατριωτική του στάση και εγκαταστάθηκε στη Νέα Κοκκινιά το 1914, ασκώντας το επάγγελμα του μηχανουργού. Έγινε στην πορεία ιδιοκτήτης σιδηρουργίας, Δήμαρχος Νέας Κοκκινιάς, πρόεδρος των Ελλήνων Σιδηροβιομηχάνων και διοικητικός παράγοντας της Ένωσης για πολλές δεκαετίες. Διετέλεσε και πρόεδρος του συλλόγου μεταξύ 1937-1939.
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ
Καθηγητής της Ροβερτείου Σχολής και ένας από τους πιο δραστήριους αθλητικούς παράγοντες της Κωνσταντινούπολης. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του συνδέσμου των αθλητικών σωματείων της Πόλης ενώ μετείχε σε όλες τις επιτροπές αγώνων που διεξάγονταν στην Επτάλοφο. Από τα πιο έμπειρα και σεβάσμια ιδρυτικά μέλη της Α.Ε.Κ., συμμετείχε και σε αρκετά από τα προπολεμικά Δ.Σ. του συλλόγου.
ΤΙΜΟΛΕΩΝ ΤΑΓΑΡΗΣ
Εκτός από ιδρυτής της Α.Ε.Κ. υπήρξε και ένα από τα μέλη του πρώτου διοικητικού συμβουλίου, όπως αναδεικνύεται και από το πρώτο καταστατικό, όπου αναφέρεται ως ταμίας του συλλόγου. Δεν συνέχισε πάντως την ενεργό ανάμιξη στα διοικητικά και δεν συμμετείχε σε επόμενες διοικήσεις της Ένωσης.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννήθηκε το 1900 κι από μικρός ρίχτηκε στη βιοπάλη, καθώς ο ψαράς πατέρας του κρυβόταν, ώστε να μην υπηρετήσει στον τουρκικό στρατό. Αγάπησε με πάθος το ποδόσφαιρο και συγκαταλέγεται στους ιδρυτές του Πέρα Κλουμπ στην Πόλη. Το 1919 ήρθε στην Αθήνα, όπου το 1924 υπήρξε από τους ιδρυτές της Α.Ε.Κ. Σπούδασε τη μαγειρική τέχνη και εργάστηκε ως μάγειρας για πολλές δεκαετίες στις οικίες Μποδοσάκη, Σοφοκλή Βενιζέλου και στην πρεσβεία της Μεγάλης Βρετανίας. Απεβίωσε το 1997, τελευταίος από τους ιδρυτές της Α.Ε.Κ.
Για τους υπόλοιπους ιδρυτές της Α.Ε.Κ. υπάρχουν λιγότερες πληροφορίες. Έχουν πάντως εντοπιστεί κάποια στοιχεία σχεδόν για το σύνολο τους. Πολλοί από αυτούς αναμείχθηκαν με τα διοικητικά του συλλόγου στα προπολεμικά κυρίως χρόνια, όπως μαρτυρούν τα πρακτικά Γενικών Συνελεύσεων και Διοικητικών Συμβουλίων της Ένωσης από την εποχή αυτή. Και σχεδόν όλοι υπήρξαν αθλητές ή αθλητικοί παράγοντες στην Πόλη, προτού μετοικήσουν στην Αθήνα, όπως προκύπτει από τα αρχεία της αθλητικής δράσης των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης. Η έρευνα συνεχίζεται.
Τα άλλα ιδρυτικά μέλη της Α.Ε.Κ. ήταν οι Βασ. Φρυδάς (Αντιπρόεδρος στη δεκαετία του ’30) , Θ. Παπαδημητρίου (Γραμματέας στη δεκαετία του ’20), Τιμ. Ιωάννου (Γραμματέας στη δεκαετία του ’30), Ι. Σπορίδης, Π. Μαζλούμης (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Χ. Ζεμπούλης (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Αλ. Στρογγυλός (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Χρ. Αλεξανδρίδης (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Μ. Σισμάνογλου, Μ. Μαυρόπουλος (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Β. Λαζαρίδης (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Π. Κιοκπάς (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Χαρ. Γρηγοριάδης (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Κ. Αναγνωσταράς (Μέλος του Δ.Σ. στα πρώτα χρόνια), Κ. Μανιατάκης, Α. Σαββόγλου, Χρ. Γεωργιάδης, Ι. Εμμανουηλίδης, Ρ. Τριανταφυλλίδης, Γ. Χαραλαμπίδης, Κ. Ποικτίδης, Ευστρ. Καραδενιζλής.
Στις φωτογραφίες:
1. Κωνσταντίνος Σπανούδης
2. Νικηφόρος Ελεόπουλος
3. Κωνσταντίνος Δημόπουλος
4. Μενέλαος Καροτσιέρης
5. Μιλτιάδης Ιερεμιάδης
6. Αιμίλιος Ιωνάς
7. Ιωάννης Χρυσαφίδης
8. Κωνσταντίνος Κωνσταντάρας
9. Φωκίων Δημητριάδης
10. Αλέξανδρος Μακρίδης
11. Αλέξανδρος Κεχαγιάς
12. Κωνταντίνος Χρυσόπουλος
13. Παναγής Μπαρκούλης
14. Κωνσταντίνος Ζαρίφης
15. Ο Ελευθέριος Παξιμαδάς, με την κυπελλούχο ομάδα του 1950, δίπλα στον προπονητή Τζακ Μπίμπι, που κρατάει το τρόπαιο.
16. Κωνσταντίνος Θεοφανίδης
17. Χάρης Γρηγοριάδης
18. Βασίλειος Λαζαρίδης
19. Παντελής Καραγιάννης
20. Η απόφαση με την οποία εγκρίθηκε η ίδρυση της Α.Ε.Κ. από το Πρωτοδικείο Αθηνών
21. Η τελευταία σελίδα του μοναδικού σωζόμενου πρώτου καταστατικού της Α.Ε.Κ., με τα ονόματα του πρώτου Δ.Σ.
22. Το σήμα της εταιρείας αθλητικών ειδών «Ιωνάς – Δημόπουλος», στο πατάρι της οποίας αποφασίστηκε η ίδρυση της Α.Ε.Κ. τον Απρίλιο 1924.
