Η συζήτηση γύρω από το ελληνικό στοιχείο στην ΑΕΚ έχει ανοίξει ξανά, άλλοτε με πραγματική βάση και άλλοτε με υπερβολές. Ειδικά όταν στο τραπέζι πέφτουν ονόματα όπως αυτό του Τάσου Μπακασέτα, χωρίς να προκύπτει ουσιαστικό υπόβαθρο, γίνεται σαφές πως πολλές φορές η κουβέντα κινείται περισσότερο σε επίπεδο φημολογίας παρά ρεαλιστικού σχεδιασμού.
Η ΑΕΚ, αυτή τη στιγμή, δεν δείχνει να έχει ως βασική μεταγραφική προτεραιότητα την ελληνοποίηση του ρόστερ μέσω της αγοράς. Η στόχευση παραμένει κυρίως στο εξωτερικό. Εκεί θεωρούν στην «Ένωση» πως μπορούν να βρουν παίκτες με μεγαλύτερη ποιότητα, καλύτερα χαρακτηριστικά και μεγαλύτερη προοπτική για να υπηρετήσουν το αγωνιστικό πλάνο της νέας σεζόν.
Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Όχι απαραίτητα επειδή η ΑΕΚ αδιαφορεί για το ελληνικό στοιχείο, αλλά επειδή η πραγματικότητα της ελληνικής αγοράς δεν της δίνει πολλές καθαρές λύσεις. Οι Έλληνες παίκτες που μπορούν να μπουν άμεσα σε ένα ρόστερ επιπέδου ΑΕΚ, να έχουν ρόλο και να ανεβάσουν τον ανταγωνισμό, είναι λίγοι. Και συνήθως είναι είτε δύσκολες περιπτώσεις είτε οικονομικά υπερτιμημένες. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πρόβλημα. Η ΑΕΚ χρειάζεται Έλληνες, αλλά δεν θέλει να πάρει Έλληνες απλώς για να γεμίσει λίστες και να καλύψει κανονισμούς. Θέλει παίκτες που να μπορούν να σταθούν. Που να έχουν θέση στο project. Που να μην αποτελούν απλώς συμπλήρωμα του ρόστερ. Και επειδή τέτοιες επιλογές δεν είναι πολλές, η λύση φαίνεται πως αναζητείται περισσότερο μέσα από τον ίδιο τον οργανισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι στο βασικό στάδιο της προετοιμασίας θα βρεθούν πέντε νεαροί ποδοσφαιριστές: ο Αργυρίου, ο Καραργύρης, ο Ψυρρόπουλος, ο Κολλιμάτσης και ο Χριστακόπουλος. Πέντε παιδιά που θα έχουν την ευκαιρία να δουλέψουν με την πρώτη ομάδα, να μετρηθούν σε υψηλότερο επίπεδο και να δείξουν αν μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι της επόμενης ημέρας. Η προετοιμασία, βέβαια, δεν είναι συμβόλαιο συμμετοχής στο ρόστερ. Είναι όμως ένα σημαντικό τεστ. Εκεί φαίνεται ποιος έχει την προσωπικότητα, την ένταση, την αντίληψη και την τακτική πειθαρχία για να σταθεί δίπλα σε παίκτες πρώτης γραμμής. Και στην ΑΕΚ θέλουν να δουν αν από αυτή τη δεξαμενή μπορεί να προκύψει έστω μία ή δύο χρήσιμες λύσεις.
Γιατί η αλήθεια είναι πως η «Ένωση» έχει ανάγκη από τέτοιες «ενέσεις». Και για το Κύπελλο, και για τις εγχώριες υποχρεώσεις, και για την ισορροπία του ρόστερ συνολικά. Όμως η ανάγκη δεν μπορεί να οδηγεί σε βιαστικές κινήσεις. Το να αποκτήσεις Έλληνα παίκτη μόνο και μόνο επειδή είναι Έλληνας δεν αποτελεί στρατηγική. Αντίθετα, μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει. Η ΑΕΚ φαίνεται πως έχει επιλέξει έναν πιο ψυχρό και ρεαλιστικό δρόμο. Να συνεχίσει να κοιτάζει κυρίως το εξωτερικό για τις βασικές της προσθήκες και παράλληλα να ψάξει εκ των έσω ποιοι νεαροί μπορούν να δώσουν βάθος, ελληνικό στοιχείο και προοπτική. Είναι μια επιλογή που έχει λογική, αρκεί να συνοδευτεί από πραγματική αξιολόγηση και όχι απλώς από παρουσία νεαρών στην προετοιμασία για τα μάτια του κόσμου. Το ζητούμενο είναι να βρει Έλληνες που μπορούν να φορέσουν τη φανέλα της και να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της. Αν αυτοί υπάρχουν στην αγορά, καλώς να έρθουν. Αν όχι, τότε η δουλειά πρέπει να γίνει από μέσα.
Και εκεί ακριβώς θα έχει ενδιαφέρον η φετινή προετοιμασία. Γιατί πίσω από τη μεγάλη κουβέντα για μεταγραφές, ξένους και ελληνικό κορμό, υπάρχουν πέντε παιδιά που θα πάρουν μια ευκαιρία. Και στην ΑΕΚ οφείλουν να την αξιολογήσουν σοβαρά. Όχι επειδή πρέπει απλώς να καλυφθεί ένας αριθμός. Αλλά επειδή κάθε μεγάλη ομάδα χρειάζεται και δικούς της παίκτες, δικές της λύσεις και δικό της μέλλον.
