Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα στον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά που κάποιος τολμά να επισημάνει κάτι που δεν ταιριάζει στο αφήγημα, ακολουθεί περίπου εθνικός συναγερμός.
Όλα θεωρούνται επίθεση, όλα θεωρούνται «προπαγάνδα», όλα ενοχλούν. Μόνο που την ίδια στιγμή η δουλίτσα προχωράει κανονικά.
Και πολλές φορές με τρόπο που, αν αφορούσε άλλη ομάδα, θα είχαμε εβδομάδες ολόκληρες αναλύσεων.
Πάρτε μόνο το μεταγραφικό κομμάτι. Ο Παναθηναϊκός εμφανίζεται αυτή τη στιγμή να έχει δαπανήσει περίπου 40 εκατ. ευρώ και να έχει εισπράξει από πωλήσεις ένα ποσό που δεν πλησιάζει καν αυτή την τάξη μεγέθους.
Και μιλάμε για μια ομάδα που προέρχεται από περίοδο στην οποία υπήρχε στενή παρακολούθηση σε επίπεδο cost control.
Βεβαίως, υπάρχει και η γνωστή ιδιαιτερότητα με τα τηλεοπτικά. Ο πάροχος που έχει τα δικαιώματα του Παναθηναϊκού συνδέεται ιδιοκτησιακά με τον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ.
Νόμιμο; Προφανώς, εφόσον τηρούνται οι κανονισμοί. Αλλά όταν μιλάμε για οικονομικές ισορροπίες, δεν μπορεί να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Υπάρχει δυνατότητα να ενισχύονται τα έσοδα μέχρι ενός σημείου. Μέχρι ενός σημείου όμως. Γιατί κάποτε πρέπει να υπάρχει και μια σχέση με την πραγματικότητα της ελληνικής αγοράς.
Και μετά έχουμε τις μεταγραφές. Το καλοκαίρι του 2025 υπήρχε δυνατότητα αγοράς του Ουναΐ με 8 εκατ. ευρώ και δεν ενεργοποιήθηκε. Τώρα εμφανίζεται να επιστρέφει με ποσό διψήφιο, πολύ υψηλότερο.
Μπορεί τα 14 εκατ. που ακούγονται να είναι υπερβολή, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Ένας παίκτης που δεν αποκτήθηκε όταν υπήρχε χαμηλότερη ρήτρα, επιστρέφει ακριβότερος και αυτό βαφτίζεται περίπου… διοικητική μαεστρία. Ε, εντάξει. Κάπου να υπάρχει και ένα μέτρο.
Το ίδιο και με άλλες περιπτώσεις. Παίκτες που αγοράζονται με ποσά τα οποία δεν δικαιολογούνται εύκολα από την πορεία τους στην αγορά παρουσιάζονται ως τεράστιες επιτυχίες.
Και όποιος τολμήσει να αναρωτηθεί αν υπάρχει υπερβολή, γίνεται αυτομάτως εχθρός.
Τώρα έχουμε και τις ώρες των αγώνων. Ξαφνικά αλλάζουν ώρες, προκύπτουν διευκολύνσεις, μετακινήσεις, προσαρμογές. Μπορεί κάθε περίπτωση να έχει την εξήγησή της.
Το θέμα είναι ότι όταν τέτοια πράγματα συμβαίνουν υπέρ άλλων, στον Παναθηναϊκό γίνεται χαμός. Όταν συμβαίνουν στον Παναθηναϊκό, ακούμε για «λογικές αποφάσεις» και «διευκόλυνση του ελληνικού ποδοσφαίρου».
Κάπου εδώ είναι το πραγματικό ζήτημα. Όχι αν ο Παναθηναϊκός ξοδεύει. Καλά κάνει και ξοδεύει αν μπορεί.
Όχι αν προσπαθεί να εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τον εαυτό του. Όλοι αυτό κάνουν.
Το πρόβλημα είναι να μη ζητάς ταυτόχρονα και το μονοπώλιο της ευαισθησίας.
Να απαιτείς δηλαδή από όλους να μη σχολιάζουν τίποτα, ενώ εσύ χρησιμοποιείς κάθε εργαλείο που διαθέτεις.
Γιατί τελικά στον Παναθηναϊκό φαίνεται πως ισχύει ένας απλός κανόνας: όταν το κάνουν οι άλλοι, είναι σκάνδαλο. Όταν το κάνουν οι ίδιοι, είναι απλώς… καλή δουλειά.
