Επιτέλους ΑΕΚ. Επιτέλους μπαλίτσα. Μπαλίτσα από τη δικιά μας, που 11 κιτρινόμαυρες φανέλες κυνηγάνε τη μπάλα, με τον δικέφαλο στο στήθος και με πάθος και αυταπάρνηση. Ο πρώτος ιδρώτας της σεζόν για την ΑΕΚ είναι πάντα ο πιο χαρμόσυνος. Πάντα ξένοιαστο το πρώτο ματσάκι, χωρίς κανένα άγχος. Ειδικά όταν μιλάμε για την πρωταθλήτρια Ελλάδας. Για την ομάδα που λατρεύτηκε και έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο της περσινής σεζόν. Πλέον, πατάμε σε άλλο μονοπάτι. Διαφορετικό. Στο δρόμο που η περσινή σεζόν δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Το μόνο που ενδιαφέρει άπαντες είναι η φετινή.
Το φιλικό με την Ντε Γκράαφσαπ αποδείχθηκε πολύ πιο δυνατό απ’ ότι περιμέναμε. Ότι επειδή η ομάδα της δεύτερης κατηγορίας της Ολλανδίας είναι κάτι το ιδιαίτερο και… τρελό. Αλλά γιατί έπαιζε πολύ σκληρά και εκνεύρισε τους «κιτρινόμαυρους» και όσους ήταν στο γήπεδο. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να παίζει «βρώμικα» σε φιλικό παιχνίδι. Προφανώς καλοδεχούμενο το ποδοσφαιρικό… ξύλο και οι μάχες σώμα-σώμα, αλλά αυτό είναι κάτι άλλο. Και αυτό εγώ το γουστάρω. Αλλά κλωτσιές από πίσω, τάκλιν άνευ σημασίας, επικίνδυνα μαρκαρίσματα που μπορούν να προκαλέσουν ζημιά, είναι απαράδεκτα. Τελεία και παύλα.
Η αναίτια κλωτσιά στον Μάνταλο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Χαρακτηριστικότερο, ωστόσο, είναι μία κλωτσιά στον Ρότα προς το 30’. Ένα μαρκάρισμα πολύ σκληρό, που προκάλεσε εκνευρισμό στον Λάζαρο (ο οποίος παρεμπιπτόντως ξεκίνησε από εκεί που το άφησε πέρσι). «Πιάστηκε» ο Ρότα να φωνάζει προς τον αντίπαλό του και ύστερα προς τον διαιτητή: «Ένα φιλικό παιχνίδι είναι, ένα απλό φιλικό!», δείχνοντας τα νεύρα του. Δυστυχώς αντί να μείνουμε μόνο στο αγωνιστικό, ασχολούμαστε για το πόσο ξύλο ήθελαν να ρίξουν οι Ολλανδοί στους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ και για τα τσιτωμένα νεύρα όλων.
Για να προχωρήσουμε και προς το αγωνιστικό κομμάτι, είδα έναν Κάιρινεν να κάνει αυτό για το οποίο ακριβώς τον πήρε η ΑΕΚ. Ερχόταν από πίσω, έπαιρνε μπάλες και μοίραζε μπροστά το παιχνίδι. Ήταν ο παίκτης που καθόριζε τον τρόπο παιχνιδιού της «Ένωσης». Έσπασε σε κάποιες περιπτώσεις καλά τη μπάλα, αλλά σαφώς και χρειάζεται χρόνο. Επίσης, είδα ένα Ζούμπκοφ ταχυδυναμικό, να τρέχει στους χώρους, να βγαίνει δυνατά μπροστά και να σκοράρει. Πολύ θετικό για τη ψυχολογία του. Κρατάω, επίσης, τον σταθερό Γκεοργκίεφ που έπαιξε ως στόπερ και όχι ως δεξί μπακ και το… γκολ του Βάργκα που συνεχίζει να γράφει. Δεν κρατάω, όμως, το εύκολο λάθος του Μπρινιόλι, που πάρα ρισκάρει με τη μπάλα στα πόδια και πρέπει να το ελαττώσει. Κλείνοντας, αξίζει μία αναφορά στον λαό της ΑΕΚ, γιατί 200-300 συνενωσίτες άφησαν τα σπίτια τους και τράβηξαν δρόμο σε ένα γήπεδο, σε κάποιο χωριό της Ολλανδίας, για να δουν την αγάπη τους. Αυτό σημαίνει ΑΕΚ!
