Θα το πω όσο πιο ξεκάθαρα μπορώ από την αρχή. Δεν θα ήθελα το ματς με τον ΟΦΗ μετά από διακοπή τριών εβδομάδων και λίγο πριν φύγει η ομάδα για Αγγλία και τις δύο ματσάρες για το Τσάμπιονς Λιγκ.
Όχι φυσικά επειδή φοβάμαι τον ΟΦΗ, ούτε επειδή η ΑΕΚ δεν έχει την ποιότητα για να τον νικήσει. Αλλά επειδή είναι από εκείνα τα ματς που κρύβουν παγίδες, ακριβώς τη στιγμή που η προσοχή σου μπορεί, έστω και λίγο, να ταξιδεύει αλλού. Και η ΑΕΚ δεν έχει την πολυτέλεια να ταξιδεύει αλλού.
Πριν από την Αγγλία, πριν από τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές που όλοι περιμένουμε, υπάρχει ο ΟΦΗ. Κι αυτό το 90λεπτο πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν τελικός. Γιατί απέναντι θα βρίσκεται ο κακός δαίμονας της ΑΕΚ.
Και συνάμα η μοναδική ελληνική ομάδα που πέρυσι κατάφερε να μας κερδίσει μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μια ομάδα που έχει αποδείξει ότι ξέρει να βάζει δύσκολα στην Ένωση και που έρχεται στη Νέα Φιλαδέλφεια χωρίς αγωνιστικά προβλήματα, με τη φόρα και την αυτοπεποίθηση που της άφησε η περσινή της πορεία.
Και υπάρχει μια ακόμη σημαντική παράμετρος. Ο ΟΦΗ δούλεψε κανονικά στη διακοπή, την ώρα που η ΑΕΚ είχε 13 ποδοσφαιριστές εκτός προπονήσεων λόγω των εθνικών ομάδων. Είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί, αλλά επίσης δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι.
Η ΑΕΚ ξέρει τι πρέπει να κάνει. Να νικήσει.
Μάλιστα, σε μια αγωνιστική όπου υπάρχει το Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, η υποχρέωση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Όχι γιατί η ΑΕΚ μπορεί να προβλέψει ή να επηρεάσει το αποτέλεσμα του ντέρμπι, αλλά γιατί οφείλει να κάνει πρώτα τη δική της δουλειά. Να πάρει τους τρεις βαθμούς και μετά να κοιτάξει τι κέρδος θα έχει από αυτή την αγωνιστική. Και να πάει στην
Αγγλία όπως πρέπει και βαθμολογικά και ψυχολογικά.
Ο ΟΦΗ είναι και κακός δαίμονας της ΑΕΚ, αλλά και καλή ομάδα. Το Σάββατο πρέπει να πάψει να είναι κακός δαίμονας και να παραμείνει μια καλή ομάδα. Δεν υπάρχει κάτι άλλο.
