Να δεις που κάποτε… θα μας κουνήσουν και το δάχτυλο

Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά αναρωτιέσαι αν στο ελληνικό ποδόσφαιρο υπάρχει έστω και στοιχειώδης μνήμη. 

Γιατί το να βλέπεις σήμερα εκείνους που έχουν ευνοηθεί επανειλημμένα από Έλληνες διαιτητές να εμφανίζονται ως οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της επιστροφής τους στα ντέρμπι, ξεπερνάει τα όρια της πρόκλησης. 

Και το ακόμη καλύτερο; Οι ίδιοι άνθρωποι κουνάνε το δάχτυλο στην ΑΕΚ.

Επαναλαμβανόμενο το έργο στις συζητήσεις για συγκεκριμένες φάσεις. Στην περίπτωση του πέναλτι του Παναθηναϊκού με την Κηφισιά, ξαφνικά γίναμε όλοι καθηγητές διαιτησίας. 

 Κυκλοφόρησαν αναλύσεις επί αναλύσεων, ακόμη και αποσπάσματα κανονισμών που αφορούν την πειθαρχική ποινή αφού καταλογιστεί παράβαση, σαν να αποδεικνύουν από μόνα τους ότι υπάρχει πέναλτι.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η κίνηση του χεριού του αμυντικού προς την μπάλα δίνει στον διαιτητή βάση για καταλογισμό.

 Αυτό όμως δεν μετατρέπει αυτομάτως τη φάση σε κάποιο αδιαμφισβήτητο πέναλτι που μόνο ένας τυφλός δεν θα έδινε. 

Ειδικά όταν χρειάζεται τέτοια ανάλυση από το VAR για να φτάσουμε στην απόφαση.

Και το ζήτημα δεν είναι μία φάση απομονωμένη. Το ζήτημα είναι η συνολική εικόνα και κυρίως η υποκρισία. 

Άλλοι έχουν παίξει επανειλημμένα με αριθμητικό πλεονέκτημα, άλλοι έχουν πάρει κρίσιμες αποφάσεις και άλλοι έχουν πραγματικούς λόγους να αισθάνονται αδικημένοι. 

Κι όμως, αυτοί που φωνάζουν περισσότερο είναι εκείνοι που ζητούν και τα ρέστα.

Γι’ αυτό, πριν αρχίσουν πάλι τα μαθήματα περί διαιτησίας, «τοξικότητας» και καλής πίστης προς την ΑΕΚ, ας κοιταχτούν λίγο στον καθρέφτη. 

Γιατί το δάχτυλο είναι εύκολο να το κουνάς. Το δύσκολο είναι να θυμάσαι τι έχει προηγηθεί.

Και προσοχή, για να μην μπερδευτούμε. Καλή, κακή, μέτρια, η ΑΕΚ θα συνεχίσει να προσπαθεί να παίζει απλά… μπάλα. 

Σε γήπεδα που ο χαρακτηρισμός «χωράφι» είναι κοπλιμέντο, με φώτα να τρεμοπαίζουν λες και δεν πληρώσαν τον λογαριασμό και άλλες τριτοκοσμικές ποδοσφαιρικά συνθήκες.

Ξαφνικά τώρα μιλάνε όλοι για διαιτησία με αφορμή την ΑΕΚ και φάσεις 100% ξεκάθαρες που δεν χρήζουν και ιδιαίτερης ανάλυσης. 

Στο μεταξύ ο Παναθηναϊκός αισίως νίκησε πρώτη φορά χωρίς να πάρει πέναλτι ή να αποβληθεί παίκτης της αντίπαλης ομάδας. Κι όλα αυτά ενώ δεν έχει… βγει από το λεκανοπέδιο ακόμα.

Ο Μάκης Γκαγκάτσης εμφανίστηκε ξανά διστακτικός για την επιστροφή των Ελλήνων στα μεγάλα παιχνίδια, επικαλούμενος πιέσεις, περιβάλλον και ιδιοκτήτες ΠΑΕ που διαθέτουν τηλεοπτικά κανάλια. 

Μια λεπτομέρεια μόνο: κανάλι έχουν όλοι; Όχι. Ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ δεν έχει. Άρα ας αφήσουμε τουλάχιστον τα βολικά τσουβαλιάσματα.

Και πάμε στην ουσία. Πέρσι ποια ομάδα παρουσιαζόταν περίπου ως ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός της ελληνικής διαιτησίας; Η ΑΕΚ. 

Επειδή διαμαρτυρόταν για κάρτες, ακυρωμένα γκολ και αποφάσεις που επαναλαμβάνονταν εις βάρος της. Τότε ακούγαμε πως η Ένωση δήθεν φοβάται την επιστροφή των Ελλήνων στα ντέρμπι.

Τώρα λοιπόν ποιος τη σταματά; Η ΑΕΚ; Όχι. Και εδώ αρχίζει το πραγματικά εξοργιστικό κομμάτι. Γιατί η ΑΕΚ έχει κάθε λόγο να φωνάζει. 

Έχει δει αποφάσεις να την πληγώνουν, έχει χάσει τίτλο με σοβαρό διαιτητικό λάθος και παρ’ όλα αυτά δεν έστησε ολόκληρο επικοινωνιακό μηχανισμό για να μπλοκάρει τους Έλληνες διαιτητές.