Το είχα γράψει εδώ, στην «ΩΡΑ», πως το παιχνίδι με τη Λέφσκι θα είναι επικίνδυνο για την ΑΕΚ. Όχι γιατί η Λέφσκι είναι καμιά σούπερ ομάδα, αλλά διότι είναι μια ομάδα με ρυθμό. Με 6 παιχνίδια στα προκριματικά στα πόδια της και με 3 νίκες στην έδρα της πριν την ΑΕΚ. Μία ομάδα που βασίζεται στα ποιοτικά στοιχεία που έχει μπροστά, αλλά και στην αμυντική της σταθερότητα. Σαφώς και το βουλγαρικό ποδόσφαιρο δεν είναι το ποιοτικότερο στην Ευρώπη. Ούτε καν στα Βαλκάνια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αν μία ομάδα κτίσει κορμό και προσθέσει ποδοσφαιριστές με ποιότητα, δεν μπορεί να παίξει καλό ποδόσφαιρο.
Η ΑΕΚ με ένα επίσημο παιχνίδι στα πόδια της, έδειξε πως είναι προφανώς ανωτέρου επιπέδου από τη Λέφσκι. Έχει ποιότητα, στιγμές κυριαρχίας την ώρα του αγώνα και παίκτες που κάνουν τη διαφορά. Μέχρι το 70’ οι εντάσεις των δύο ομάδων ήταν καλές. Και η ΑΕΚ στάθηκε αξιόλογα σε αυτό το κομμάτι. Αλλά στο τελευταίο 20λεπτο είδα μία Λέφσκι που άρχισε να λυγίζει και να τα… χάνει. Άλλωστε, δεν είναι έμπειρη σε αυτό το επίπεδο και αυτό πιστεύω πως θα της κοστίσει στο φινάλε, στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Με 35.000 Ενωσίτες και μία Αγια-Σοφιά που θα βράζει σαν καζάνι, θεωρώ πως δύσκολα θα χαθεί η πρόκριση. Αν η ΑΕΚ εμφανιστεί όπως πρέπει, δεν θα είναι στο ένα γκολ η διαφορά. Αλλά να είναι πλήρως συγκεντρωμένη και να έχει κάνει και τη δουλειά της με τον Ηρακλή. Μπορεί ο Γηραιός στο Κύπελλο να είχε κακή εικόνα, αλλά η χαλαρότητα είναι πολύ επικίνδυνη και δεν ταιριάζει σε καμία περίπτωση στην «Ένωση».
Για να πάω και κάπου αλλού που θέλω τώρα: ο Λόβρο Μάγερ έχει στοιχεία που εμένα με τρελαίνουν. Θεωρώ πως αυτή τη στιγμή είναι ο ποιοτικότερος ποδοσφαιριστής του ρόστερ και ακόμα δεν το έχει δείξει σε όλο του το μεγαλείο. Είναι πολύ νωρίς. Ίσως έχουμε δει ένα 20% του Μάγερ. Αλλά υπάρχουν δύο στιγμές με τη Λέφσκι, που πραγματικά αναδεικνύει όλη του την ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα.
Ο Μάγερ στη σέντρα που κάνει σε Μουκουντί-Γιόβιτς, δείχνει έχει μαγικό touch στη μπάλα. Είναι τόσο γλυκιά η περιστροφή και τόσο όμορφο το φάλτσο που βάζει, που δείχνει πόσα καντάρια μπάλα ξέρει. Το ίδιο, βέβαια, και στην μπαλιά που βγάζει στον Γιόβιτς. Βλέπει το χώρο, ξέρει την ποιότητα του Λούκα και είναι το τέλειο άγγιγμα της μπάλας. Δύο στιγμές από το μέλλον. Και παίζοντας ως δεξί χαφ, που δεν το έχει συνηθίσει στο παρελθόν.
Στον Γιόβιτς, πάντως, βλέπω μια θολούρα. Έναν ανεξήγητο εκνευρισμό, που δεν του κάνει καλό. Ψάχνει απεγνωσμένα το γκολ και δεν έχει καθαρό το μυαλό του. Ελπίζω να το βρει στα επόμενα ματς και να βρει τον εαυτό του. Το τελείωμα που έκανε στον Μάγερ είναι σχεδόν το τέλειο. Δοκάρι και μέσα ή δοκάρι και έξω, απέχουν λίγα εκατοστά…
