Η πολυτέλεια του… να είσαι η ΑΕΚ τώρα

Μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές που παρατηρεί κανείς στη φετινή ΑΕΚ δεν αφορά ούτε κάποιο σύστημα, ούτε μια συγκεκριμένη μεταγραφή. Αφορά τη θέση από την οποία διαπραγματεύεται.

Και αυτή η θέση είναι πολύ πιο ισχυρή από ό,τι πριν έναν χρόνο. Οι δηλώσεις του Μάρκο Νίκολιτς για τους 14 ποδοσφαιριστές στους οποίους μπορεί αυτή τη στιγμή να βασιστεί απόλυτα, δημιούργησαν αρκετές συζητήσεις. Όμως χρειάζεται πάντα να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις.

Ο Σέρβος δεν είπε ότι η ΑΕΚ έχει μόνο 14 παίκτες. Είπε ότι αυτή τη στιγμή θεωρεί 14 ποδοσφαιριστές απόλυτα έτοιμους, τόσο αγωνιστικά όσο και πνευματικά, για να σηκώσουν το βάρος μιας απαιτητικής σεζόν σε τρεις διοργανώσεις.

Η διαφορά είναι τεράστια. Γιατί οι υπόλοιποι δεν βρίσκονται εκτός πλάνου. Βρίσκονται σε διαφορετικό στάδιο αξιολόγησης.

Υπάρχουν νεαροί που ανέβηκαν από την Ακαδημία, ποδοσφαιριστές που αποκτήθηκαν ως επενδύσεις για το μέλλον, παίκτες που προέρχονται από δύσκολη χρονιά και καλούνται να αποδείξουν ότι μπορούν να επιστρέψουν στο επίπεδό τους, αλλά και ποδοσφαιριστές που απλώς χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να πείσουν τον προπονητή.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπολογίζονται.

Αν ο Νίκολιτς είχε πάρει την απόφαση ότι κάποιος δεν έχει θέση στη φετινή ΑΕΚ, πολύ απλά δεν θα βρισκόταν σήμερα στην Ολλανδία.

 Όσοι συνεχίζουν στην προετοιμασία αποτελούν, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, κομμάτι του σχεδιασμού. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα.

Γι’ αυτό και η ΑΕΚ μπορεί πλέον να κινείται στις μεταγραφές χωρίς πανικό.

Δεν ψάχνει απεγνωσμένα αριθμούς για να συμπληρώσει το ρόστερ.

 Ψάχνει ποιοτικές λύσεις που θα ανεβάσουν επίπεδο μια ομάδα η οποία ήδη διαθέτει κορμό, ξεκάθαρη αγωνιστική κατεύθυνση και αρκετές εσωτερικές επιλογές που περιμένουν την ευκαιρία τους.

Οι περιπτώσεις είναι διαφορετικές. Ο Σαχαμπό αποτελεί μια επένδυση που χρειάζεται χρόνο. Ο Καλοσκάμης προσπαθεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος μετά την περσινή ατυχία με τον τραυματισμό του.

 Ο Γκεοργκίεφ αφήνει πολύ θετικά δείγματα, αλλά λογικά δεν μπορεί ακόμη να θεωρείται δεδομένη λύση πρώτης γραμμής.

 Ο Ελίασον καλείται να αφήσει πίσω του το δύσκολο δεύτερο μισό της περασμένης χρονιάς, ενώ ο Χριστακόπουλος επιχειρεί να κερδίσει μια θέση μέσα από την Ακαδημία.

Καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι χαμένη. Αντίθετα, όλες βρίσκονται υπό αξιολόγηση.

Και αυτό ακριβώς δίνει στην ΑΕΚ την πολυτέλεια να μην λειτουργεί υπό πίεση στη μεταγραφική αγορά.

Δεν είναι υποχρεωμένη να κλείσει τον πρώτο διαθέσιμο ποδοσφαιριστή επειδή… δεν βγαίνουν τα κουκιά. Μπορεί να περιμένει τον παίκτη που πραγματικά θέλει.

Να αποχωρήσει από μια διαπραγμάτευση αν θεωρεί ότι ξεφεύγει από τα οικονομικά ή αγωνιστικά της δεδομένα.

Να μην παρασυρθεί από τεχνητές προθεσμίες ή επικοινωνιακά παιχνίδια. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ένδειξη ωριμότητας που παρουσιάζει φέτος ο οργανισμός.

Οι καλές ομάδες δεν χτίζονται μόνο από τις μεταγραφές που κάνουν. Χτίζονται και από εκείνες που επιλέγουν να μην κάνουν.

Και η ΑΕΚ δείχνει ότι πλέον έχει την αυτοπεποίθηση να πει «όχι», όταν θεωρεί ότι δεν πρόκειται για τον κατάλληλο ποδοσφαιριστή.

Στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου μπορεί να αποδειχθεί ότι κάποια υπόθεση άργησε περισσότερο από όσο θα ήθελε ο κόσμος.

 Αν όμως η ομάδα έχει αποκτήσει τον παίκτη που πραγματικά αναζητούσε και παράλληλα έχει αξιοποιήσει καλύτερα το υπάρχον δυναμικό της, τότε αυτή η αναμονή δεν θα είναι αδυναμία. Θα είναι η απόδειξη ότι η ΑΕΚ κινείται πλέον από θέση ισχύος.