Για τους Αργεντινούς ήταν ο απόλυτος ποδοσφαιρικός ήρωας. Για εκατομμύρια φιλάθλους σε όλο τον κόσμο, ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Για αρκετούς Άγγλους, όμως, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ο άνθρωπος που τους «έκλεψε» ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η αιτία βρίσκεται σε εκείνο το απόγευμα της 22ας Ιουνίου 1986 στο «Αζτέκα» του Μεξικού, στον προημιτελικό του Μουντιάλ ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία. Ένα παιχνίδι που ξεπερνούσε τα όρια του ποδοσφαίρου, καθώς διεξαγόταν μόλις τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο των Φώκλαντ (Μαλβίνες), με το κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες να παραμένει εξαιρετικά φορτισμένο.
Στο 51ο λεπτό ο Μαραντόνα σηκώθηκε για μία διεκδίκηση με τον Άγγλο τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον και, αντί να στείλει την μπάλα στα δίχτυα με το κεφάλι, χρησιμοποίησε διακριτικά το αριστερό του χέρι. Ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νασέρ και ο βοηθός του δεν αντιλήφθηκαν την παράβαση και το γκολ μέτρησε κανονικά, προκαλώντας οργή στους Άγγλους ποδοσφαιριστές και διαμαρτυρίες που δεν άλλαξαν την απόφαση.
Τέσσερα λεπτά αργότερα, ο ίδιος παίκτης πέτυχε ίσως το κορυφαίο γκολ στην ιστορία των Μουντιάλ, περνώντας σχεδόν όλη την αγγλική άμυνα πριν νικήσει ξανά τον Σίλτον. Το γκολ αυτό ανακηρύχθηκε αργότερα από τη FIFA ως το «Γκολ του Αιώνα», όμως για τους Άγγλους δεν κατάφερε ποτέ να σβήσει την πικρία για το πρώτο, παράνομο τέρμα. Η Αργεντινή επικράτησε 2-1 και συνέχισε την πορεία της μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου.
Αυτό που εξόργισε ακόμη περισσότερο την αγγλική κοινή γνώμη ήταν όσα είπε ο ίδιος ο Μαραντόνα μετά τη λήξη του αγώνα. Αντί να παραδεχθεί ότι χρησιμοποίησε το χέρι του, απάντησε με τη φράση που έμεινε στην ιστορία:
Η περίφημη «Hand of God» δεν έγινε απλώς μία από τις πιο εμβληματικές ατάκες στην ιστορία του αθλητισμού. Για τους Άγγλους αποτέλεσε μια δημόσια παραδοχή ότι το γκολ μπήκε αντικανονικά, χωρίς όμως ίχνος μεταμέλειας.
Από τότε και για δεκαετίες, ο χαρακτηρισμός «cheat» (απατεώνας) ή «thief» (κλέφτης) συνόδευε συχνά το όνομά του στον αγγλικό Τύπο. Χαρακτηριστικό είναι πως ακόμη και ο Πίτερ Σίλτον, πολλά χρόνια αργότερα, δήλωνε πως δεν συγχώρεσε ποτέ τον Μαραντόνα, όχι μόνο για το γκολ, αλλά επειδή δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη και συνέχισε να υπερασπίζεται τη συγκεκριμένη φάση.
Η αντιπαλότητα αυτή αναβίωσε ακόμη και μετά τον θάνατό του, τον Νοέμβριο του 2020. Ενώ ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός κόσμος αποχαιρετούσε έναν από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, αρκετές βρετανικές εφημερίδες δεν άφησαν πίσω τους την πικρία του 1986. Η Daily Mirror τον χαρακτήρισε «ήρωα, κακοποιό, απατεώνα και ιδιοφυΐα», ενώ η Daily Star επέλεξε στο πρωτοσέλιδό της τη φωτογραφία του «Χεριού του Θεού» συνοδεύοντάς την με τη φράση «Where was VAR when we needed it most?» («Πού ήταν το VAR όταν το χρειαζόμασταν περισσότερο;»).
Την ίδια ώρα, ορισμένες άλλες εφημερίδες, όπως οι The Times και Daily Telegraph, επέλεξαν να τιμήσουν κυρίως την ποδοσφαιρική του ιδιοφυΐα, δείχνοντας ότι ακόμη και στην Αγγλία οι απόψεις για τον Μαραντόνα παρέμεναν διχασμένες.
Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο παράδοξο της ιστορίας του. Ο Ντιέγκο Μαραντόνακατάφερε με μία μόνο εμφάνιση να γίνει ταυτόχρονα θρύλος και «εχθρός». Για τους Αργεντινούς ήταν ο άνθρωπος που τους οδήγησε στην κορυφή του κόσμου. Για πολλούς Άγγλους ήταν εκείνος που τους στέρησε την ευκαιρία να συνεχίσουν στο Μουντιάλ με έναν τρόπο που ποτέ δεν θεώρησαν δίκαιο. Και γι’ αυτό, σαράντα χρόνια μετά το περίφημο «Χέρι του Θεού», το προσωνύμιο «κλέφτης» εξακολουθεί να συνοδεύει το όνομά του σε μεγάλο μέρος της αγγλικής ποδοσφαιρικής μνήμης.
