Μπορούμε να κάνουμε τις ώρες ανάλυση για το αγωνιστικό κομμάτι του χθεσινού παιχνιδιού στη Νέα Φιλαδέλφεια. Για το τι λειτούργησε σωστά και τι είχε. Όμως στις αρχές του Μάρτη, με δυο αγωνιστικές να απομένουν μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου και συνολικά οκτώ παιχνίδια μέχρι και το φινάλε του πρωταθλήματος, ένα πράγμα μετράει μόνο. Ποιος παίρνει τους τρεις βαθμούς και ποιος στο τέλος κάθε αγωνιστικής θα είναι στην πρώτη θέση της βαθμολογίας.
Έτσι όπως ξεκίνησε η ΑΕΚ το ματς θα μπορούσε να το είχε καθαρίσει εύκολα με δυο γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο. Θα μπορούσε ακόμα και αν είχε ευστοχήσει ο Γιόβιτς στο πέναλτι, να το είχε σβήσει από νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν έκανε τίποτα από τα δυο και αυτό έφερε και άγχος και πίεση μέχρι το τέλος. Ναι, προφανώς δεν ήταν από τα καλύτερα παιχνίδια της ΑΕΚ ειδικά στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ίσως μάλιστα ήταν και από τα πιο «παγωμένα».
Ωστόσο εδώ που έχουμε φτάσει, μόνο οι τρεις βαθμοί μετράνε. Μετράει επίσης και το γεγονός πως η ΑΕΚ έπρεπε να έχει πάρει τρία πέναλτι και πήρε μόνο το ένα. Ειδικά η φάση στο χέρι του Μούργου, θα παραμείνει ως μέγα μυστήριο για τον ιστορικό του μέλλοντος. Μπορεί και να ήταν χέρι… στήριξης. Ποιος ξέρει. Μπορεί να επιχειρήσουν να μας πείσουν, πως δεν ήταν καν χέρι. Και αυτό υπάρχει.
Η ουσία είναι πως η ΑΕΚ χθες το βράδυ ήταν ξανά μόνη πρώτη στην βαθμολογία. Και περιμένει να δει που θα είναι το βράδυ απόψε, μετά το ματς του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ. Σίγουρα θα είναι στην κορυφή είτε μόνη της, είτε μ’ έναν συγκάτοικο. Την δεδομένη χρονική στιγμή της σεζόν, αυτό είναι το μόνο που μετράει για την ΑΕΚ. Πάνω και πρώτα από κάθε τι άλλο.
