κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Μία μεγάλη αντίφαση καταγράφεται φέτος στο ελληνικό ποδόσφαιρο υποδομών. Την ώρα που οι Ακαδημίες της ΑΕΚ πραγματοποιούν εξαιρετική πορεία και στις τρεις ηλικιακές κατηγορίες της Super League, η παρουσία των ποδοσφαιριστών της Ένωσης στις αντίστοιχες Εθνικές ομάδες παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη.
Και δεν πρόκειται για μία υποκειμενική εκτίμηση ή μία συζήτηση γύρω από το ποια ομάδα διαθέτει τα μεγαλύτερα ταλέντα. Οι αριθμοί των επίσημων κλήσεων της ΕΠΟ και οι συμμετοχές των διεθνών αποτυπώνουν μία τεράστια απόκλιση, ιδιαίτερα στη σύγκριση της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ.
Μία απόκλιση που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και, κυρίως, απαιτεί μία πειστική αγωνιστική εξήγηση.
Η ΑΕΚ στην κορυφή, αλλά εκτός… επιλογών
Η φετινή εικόνα των «κιτρινόμαυρων» στα πρωταθλήματα υποδομής μόνο τυχαία δεν είναι.
Η Κ19 βρίσκεται στη δεύτερη θέση με 21 βαθμούς σε οκτώ παιχνίδια, τρεις πίσω από τον Παναθηναϊκό που έχει αγώνα περισσότερο, έχοντας πετύχει 26 γκολ και δεχθεί μόλις τέσσερα. Ο ΠΑΟΚ, στο ίδιο διάστημα, μετρά 16 βαθμούς, με 19 γκολ υπέρ και εννέα κατά.
Στην Κ17, η ΑΕΚ βρίσκεται επίσης δεύτερη με 22 βαθμούς σε εννέα αγώνες, μόλις έναν πίσω από τον Ολυμπιακό, ενώ ο ΠΑΟΚ έχει 17 βαθμούς σε οκτώ αναμετρήσεις.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εικόνα στην Κ15, όπου η Ένωση βρίσκεται στην κορυφή με 23 βαθμούς, έχοντας σημειώσει 34 γκολ και δεχθεί επτά. Ο ΠΑΟΚ ακολουθεί με 20 βαθμούς και παιχνίδι λιγότερο.
Προφανώς, οι διαφορές στον αριθμό των αγώνων πρέπει να συνυπολογίζονται. Αυτό, ωστόσο, δεν αλλάζει τη συνολική εικόνα: η ΑΕΚ διαθέτει τρία ιδιαίτερα ανταγωνιστικά τμήματα υποδομής, τα οποία βρίσκονται σταθερά στις υψηλότερες θέσεις. Κι όμως, στις μικρές Εθνικές η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Οι διαφορές στην Κ19
Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση αφορά την Εθνική Νέων και την πρόσφατη παρουσία της στον προκριματικό γύρο του EURO U19.
Στην αποστολή του Απόστολου Παπαβασιλείου συμπεριλήφθηκαν έξι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ και μόλις δύο της ΑΕΚ, ο Βασίλης Ιωάννου και ο Αναστάσιος Αμανατίδης.
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί, όμως, η κατανομή του χρόνου συμμετοχής.
Στην αναμέτρηση με την Ιρλανδία, έξι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ ξεκίνησαν στην ενδεκάδα. Στο δεύτερο παιχνίδι με τη Νορβηγία ήταν πέντε και στο τρίτο απέναντι στη Γαλλία ξανά έξι.
Συνολικά, οι παίκτες του ΠΑΟΚ κατέλαβαν 17 από τις 33 διαθέσιμες θέσεις βασικών στα τρία παιχνίδια. Δηλαδή το 51,5% των αρχικών ενδεκάδων!
Στον αντίποδα, κανένας ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ δεν ξεκίνησε βασικός. Ο Αμανατίδης χρησιμοποιήθηκε ως αλλαγή στα δύο πρώτα παιχνίδια, ενώ ο Ιωάννου δεν αγωνίστηκε καθόλου.
Η Εθνική ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της με δύο ήττες και μία ισοπαλία, τερματίζοντας τελευταία στον όμιλό της.
Ασφαλώς, ο αποκλεισμός δεν σημαίνει πως οι επιλογές ήταν αυτομάτως λανθασμένες. Ούτε αποτελεί επιχείρημα εναντίον των ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν.
Είναι, όμως, πραγματικά τόσο μεγάλη η διαφορά ανάμεσα στους νεαρούς ποδοσφαιριστές των δύο συλλόγων, ώστε ο ΠΑΟΚ να καταλαμβάνει περισσότερες από τις μισές θέσεις βασικών και η ΑΕΚ καμία;
Αυτό είναι ένα ερώτημα που προκύπτει ευθέως από τους αριθμούς.
Κ17 και Κ15: Η ίδια μεγάλη απόσταση
Το φαινόμενο επαναλαμβάνεται και στις μικρότερες ηλικίες. Στην αποστολή της Εθνικής Κ17 για το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ επιλέχθηκαν έξι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ, πέντε του Παναθηναϊκού και μόλις δύο της ΑΕΚ, ο Αθανάσιος Φιλιππιάδης και ο Αργύρης Αργυρίου.
Και εδώ υπάρχει μία σημαντική λεπτομέρεια. Αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές της Εθνικής Κ17 αγωνίζονται ήδη στο πρωτάθλημα Κ19, επομένως η αξιολόγησή τους πρέπει να γίνεται με βάση τη συνολική αγωνιστική τους παρουσία.
Στην Κ15, για το τουρνουά της FIFA στο Αζερμπαϊτζάν, η ΕΠΟ επέλεξε πέντε ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ και μόλις έναν της ΑΕΚ, τον Άγγελο Κορμανό.
Πρόκειται βεβαίως για μία αναπτυξιακή διοργάνωση με διαφορετική διαδικασία επιλογής, ωστόσο το στοιχείο παραμένει ενδεικτικό.
Συνολικά, στις τρεις συγκεκριμένες αποστολές ο ΠΑΟΚ είχε 17 κλήσεις και η ΑΕΚ μόλις πέντε. Η διαφορά δεν είναι μικρή. Είναι μεγαλύτερη από τρεις προς μία.
Δεν δεν είναι όλες οι γενιές ίδιες!
Για να μην υπάρχουν παρερμηνείες, η συγκεκριμένη σύγκριση δεν επιχειρεί να αμφισβητήσει τη δουλειά που πραγματοποιείται εδώ και χρόνια στις Ακαδημίες του ΠΑΟΚ.
Οι Θεσσαλονικείς έχουν δημιουργήσει ένα οργανωμένο σύστημα παραγωγής ποδοσφαιριστών, με σημαντικά αποτελέσματα και παρουσία νεαρών παικτών στο υψηλότερο επίπεδο.
Είναι, επίσης, λογικό οι ομοσπονδιακοί προπονητές να διατηρούν έναν βασικό κορμό, προκειμένου να εξασφαλίζεται συνοχή στις ομάδες τους.
Όμως, δεν είναι όλες οι ποδοσφαιρικές γενιές ίδιες. Ούτε μπορεί η εικόνα προηγούμενων ετών να αποτελεί μόνιμο κριτήριο για τις επόμενες επιλογές.
Η ΑΕΚ έχει παρουσιάσει σημαντική πρόοδο την τελευταία διετία. Η Κ19 έχει αποκτήσει παραστάσεις από το UEFA Youth League, ενώ οι Κ17 και Κ15 βρίσκονται σταθερά στη διεκδίκηση της κορυφής.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η βαθμολογική θέση ενός συλλόγου πρέπει να καθορίζει αυτομάτως τις κλήσεις. Η ατομική ποιότητα, η αγωνιστική ετοιμότητα και οι ανάγκες κάθε Εθνικής ομάδας αποτελούν βασικά κριτήρια.
Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, προκύπτει το ερώτημα εάν οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ παρακολουθούνται και αξιολογούνται με την ίδια συχνότητα και προσοχή.
Δεν είναι μόνο η αναγνώριση, είναι και οι οικονομικές προοπτικές
Υπάρχει και μία ακόμη διάσταση που δεν πρέπει να υποτιμάται. Η συμμετοχή ενός νεαρού ποδοσφαιριστή στην Εθνική ομάδα αποτελεί σημαντικό βήμα για την εξέλιξή του, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει και τη διεθνή προβολή του.
Στα ευρωπαϊκά και παγκόσμια τουρνουά υποδομών βρίσκονται εκπρόσωποι συλλόγων, σκάουτ και μάνατζερ, αναζητώντας ποδοσφαιριστές με προοπτική. Μία καλή παρουσία σε τέτοιες διοργανώσεις μπορεί να δημιουργήσει μεταγραφικό ενδιαφέρον και, κατ’ επέκταση, να επηρεάσει τη μελλοντική οικονομική αξία ενός παίκτη.
Παράλληλα, υπάρχουν συγκεκριμένοι μηχανισμοί αποζημίωσης εκπαίδευσης και εισφορών αλληλεγγύης σε μεταγραφές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε κλήση στις μικρές Εθνικές συνεπάγεται αυτομάτως οικονομικό όφελος για έναν σύλλογο. Σε κάθε περίπτωση, η διεθνής συμμετοχή αποτελεί σημαντική αγωνιστική και αναπτυξιακή ευκαιρία, που μπορεί να αποκτήσει και οικονομική αξία για τις ακαδημίες.
Η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται εδώ. Η ΑΕΚ δεν ζητά να καλούνται ποδοσφαιριστές της επειδή φορούν την κιτρινόμαυρη φανέλα. Ούτε μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι οι υπόλοιποι νεαροί διεθνείς δεν αξίζουν τη θέση τους. Ωστόσο, όταν μία ακαδημία πρωταγωνιστεί και στις τρεις ηλικιακές κατηγορίες και η εκπροσώπησή της παραμένει τόσο περιορισμένη, τι ακριβώς συμβαίνει;









