Το μόνο μου μας έχει απομείνει εκτός από τον πόνο, είναι η αλληλεγγύη

Η διαδικασία για να βρεθείς δίπλα στην ομάδα, σε κάθε μέρος της Ελλάδας, σε κάθε σημείο του πλανήτη, δεν είναι ένα ταξίδι. Είναι μια κανονική ιεροτελεστία. Δεν ξεχωρίζει χρώματα. Για όλους μαγική είναι. Οσοι την έχουν ζήσει, την ξέρουν, την λατρεύουν, την ζηλεύουν, ανυπομονούν να την ζήσουν ξανά και ξανά και ξανά. Και όταν έρχεται εκείνη η καταραμένη στιγμή για να φέρει πόνο, αυτός ο πόνος διαπερνά το πετσί. Όλων. Ανεξαιρέτως.

Μέσα σ ένα βανάκι που καταπίνει χιλιόμετρα και αδιαφορεί για αντιξοότητες και δυσκολίες, έχουν βρεθεί οπαδοί όλων των ομάδων, όλων των ηλικιών. Γι αυτό και για τα παιδιά του ΠΑΟΚ που άφησαν την πνοή τους και το κασκόλ τους σ αυτόν τον κατσικόδρομο τηςΡουμανίας, τα δάκρυα κύλησαν σ όλους όσους έχουν βρεθεί στους ίδιους δρόμους, μ ένα κασκόλ στον λαιμό. Χωρίς να έχει απολύτως καμία σημασία το χρώμα του κασκόλ. Ίδιο το δάκρυ, ο κόμπος στον λαιμό.

Και αυτό που έγινε στην Ρουμάνια μόνο ο κόσμος μπορεί να το νιώσει. Άλλωστε μόνο αυτοί, που ένιωσαν πως θα μπορούσαν άνετα να ήταν στην θέση αυτών των παιδιών. Και όπως γίνεται σ όλους τους τομείς της ζωής, μόνο ο κόσμος νοιάστηκε για τον κόσμο. Οπαδοί τηςΤιμοσοάρα, της ομάδας από την πιο κοντινή πόλη τουςδυστυχήματος, αμέσως κινητοποιήθηκαν και οργάνωσαν αιμοδοσία, για τους τρεις οπαδούς που βρίσκονται στο νοσοκομείο. Αλληλεγγύη. Αυτό μόνο μας έχει μείνει σόλους εμάς, εκτός από τον πόνο.

Διότι απ αυτούς που έχουν στα χέρια τους τις τύχες του πιο λαϊκού αθλήματος στον πλανήτη, δεν μπορείς να περιμένεις απολύτως τίποτα. «Είναι αδύνατο», ήταν η απάντηση της ΟΥΕΦΑ στο αίτημα του ΠΑΟΚ να αναβληθεί το ματς με την Λιόν, την στιγμή που η οικογένεια της ομάδας σπάραζε για τον χαμό τον επτά παιδιών και τα καραβάνια των οπαδών που είχαν ξεκινήσει για την Γαλλία, επέστρεφαν στην Αθήνα. «Αδύνατον», η απάντηση. Διότι υπάρχουν τα φράγκα, οι χορηγοί, τα τηλεοπτικά, τα καλεντάρια. Τα κέρδη, πάνω από τις ζωές όπως πάντα.

Δεν έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια, από τότε που η απάντηση της ΟΥΕΦΑ στην εθνική μας ομάδα, λίγο μετά τον θάνατο του Μπάλντογκ, ήταν μπείτε παίξτε. Η ίδια απάντηση που δόθηκε στην ΑΕΚ, όταν ζήτησε αναβολή του παιχνιδιού με τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ, όταν οι οπαδοί της είχαν μαχαιρώσει τον Μιχάλη. Η ίδια απάντηση που δόθηκε στους Δανούς στο ημίχρονο του αγώνα, όταν είχε καταρρεύσει μπροστά στα μάτια τους ο Έρικσεν. Πάντα η ίδια απάντηση. Και όποιος περιμένει πως θα αλλάξει, δυστυχώς πλανάται πλάνη οικτρά.

«Καλό ταξίδι» στα επτά παλικάρια και δύναμη στουςδικούς τους ανθρώπους. Να πάνε και να επιστρέψουν ασφαλείς οι εκδρομές του ΠΑΟΚ στη Λιόν και του Ολυμπιακού στο Άμστερνταμ. Και να προσέχουμε σαν τα μάτια μας την ιεροτελεστία αυτών των εκδρομών και την αλληλεγγύη μας. Διότι μόνο αυτό έχουμε.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ