Του Κώστα Τσίλη
Οι προπονητές συνηθίζουν να λένε πως δεν είναι μάγοι. Και επιμένουν σίγουρα, πως δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά. Πιθανότατα αν κάποιος θέσει το θέμα και στον Μάρκο Νίκολιτς, αυτή την απάντηση θα πάρει. Όμως η πραγματικότητα του γηπέδου δείχνει, πως ίσως ο Σέρβος τεχνικός αποτελεί την εξαίρεση. Πως άλλωστε να εξηγηθεί διαφορετικά, η ποδοσφαιρική μεταμόρφωση παικτών όπως ο Ρόμπερτ Λιούμπιτσιτς, ο Τούκου Περέιρα ή και ο Σταύρος Πήλιος. Παίκτες που ο Νίκολιτς τους άλλαξε όλη την εικόνα σε σχέση με πέρυσι και τους κούμπωσε στο αγωνιστικό μοντέλο της ΑΕΚ.
Ο Περέιρα και ο Πήλιος, για παράδειγμα, ήταν ποδοσφαιριστές που είχαν εξαιρετικά επισφαλή θέση στο ρόστερ της ομάδας το περασμένο καλοκαίρι. Σχεδόν κανείς δεν θα πόνταρε τα λεφτά του, πως θα παρέμεναν στην ΑΕΚ. Ο Νίκολιτς όχι μόνο τους κράτησε, αλλά πλέον και αμφότεροι έχουν ρόλο κομβικό στο αγωνιστικό rotation του Σέρβου τεχνικού. Τεράστια η μεταμόρφωση. Όμως ακόμα μεγαλύτερη, είναι η μεταμόρφωση που πέτυχε ο Νίκολιτς με την περίπτωση του Λιούμπιτσιτς.
Ο Σέρβος τεχνικός της ΑΕΚ έβλεπε στοιχεία στον Κροάτη μέσο, που θεωρούσε πως μπορούσε να αξιοποιήσει. Γι αυτό και ήδη από το καλοκαίρι, του έδινε συνεχώς ευκαιρίες. Στο κρίσιμο πρώτο ματς με την Άντερλεχτ στις Βρυξέλλες, τον είχε βασικό. Η εικόνα του όμως ήταν τέτοια, που υποχρεώθηκε να τον βγάλει από το παιχνίδι στο ημίχρονο. Ήταν η πρώτη μεγάλη απογοήτευση του Νίκολιτς από τον Λιούμπιτσιτς. Συνέχισε όμως να τον πιστεύει και όταν ο Ζίνι τραυματίστηκε, του έδωσε μια ακόμα ευκαιρία. Τον έβαλε ξανά στην ευρωπαϊκή λίστα.
Στο παιχνίδι του κυπέλλου με την Ηλιούπολη, ο Λιούμπιτσιτς ξεκίνησε βασικός. Απογοητεύει ξανά τον Νίκολιτς με τον εικόνα του. Και ο Σέρβος τεχνικός δηλώνει ανοιχτά πως αν μπορούσε να πάρει εκείνη την στιγμή απόφαση για την ευρωπαϊκή λίστα, η επιλογή του δεν θα ήταν ο Κροάτης. Όλα τότε έδειχνε πως ο Λιούμπιτσιτς είχε «κάψει» όλα τα… κανονάκια του. Ο Νίκολιτς όμως εξακολουθεί να βλέπει πράγματα στον ποδοσφαιριστή.
Ποτέ δεν τον έβαλε στο περιθώριο της δουλειάς που γίνεται στα Σπάτα. Ποτέ δεν του έστειλε το μήνυμα πως είναι «τελειωμένος». Και όταν προέκυψε η κατάλληλη συνθήκη, του έφτιαξε επί της ουσίας, μια τελευταία ευκαιρία. Στο ματς με τον Ατρόμητο ο Λιούμπιτσιτς μπήκε ως αλλαγή, για να παίξει σχεδόν κατ’ ανάγκη στο δεξί άκρο της επίθεσης. “Μπορεί να τον βάζω περισσότερο στο δεξί άκρο” είχε πει μετά το ματς ο Νίκολιτς. Πολύ φανερό, πως του είχε μπει η ιδέα στο μυαλό. Ιδέα την οποία υλοποίησε στο Αγρίνιο.
Ο Λιούμπιτσιτς σ’ έναν ρόλο που έχουν υπηρετήσει εξαιρετικά στο μοντέλο του Νίκολιτς και ο Ζοάο Μάριο και ο Γκατσίνοβιτς και ο Καλοσκάμης, δηλαδή παίκτες που έπαιξαν άκρα χωρίς να είναι ακραίοι, έβαλε δυο γκολ, έδωσε δυο ασίστ και είχε και ένα δοκάρι. Έκανε κάτι πολύ περισσότερο από τα… πάντα, για να αρπάξει την ευκαιρία που του έδωσε ο Νίκολιτς. Ξέροντας πως θα ήταν και η τελευταία, καθώς πλησιάζει ο Γενάρης.
