Η εποχή που η ΑΕΚ είχε απομείνει με μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της το πούλμαν και γκρεμισμένη στα τάρταρα των μικρότερων κατηγοριών, δείχνει πλέον πολύ μα πολύ μακρινή. Το ίδιο και εκείνη η περιπέτεια, η ζόρικη και η επίπονη περιπέτεια, της επιστροφής της ΑΕΚ, εκεί που ανήκει. Όμως αυτή η εποχή υπήρξε. Και ίσως ποτέ δεν θα είχε περάσει όπως πέρασε και δεν θα έμοιαζε τόσο μακρινή όσο μοιάζει τώρα, αν δεν υπήρχε μια φουρνιά ποδοσφαιριστών, που περισσότερο από κάθε τι άλλο, την ψυχή της.
Κυρίως είναι μια φουρνιά Ελλήνων παικτών. Μια φουρνιά που πέρασε μέσα από φωτιά και ατσάλι, για να μπορέσει να στήσει και πάλι στα πόδια του, αυτόν τον γίγαντα που λέγεται ΑΕΚ και που τον βρήκαν γονατισμένο. Είναι μια φουρνιά στήριξε ποδοσφαιρικά την ομάδα, στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Και κάποιοι απ’ αυτή την φουρνιά, ήταν από εκείνους που την οδήγησαν ξανά στην κορυφή.
Όμως ήταν μια φουρνιά από κολασμένους. Που έκαναν πολλά, αλλά «άκουσαν» ακόμα περισσότερο. Υποτιμήθηκαν πολύ. Άκουσαν το που πάμε με τους Μπακάκηδες, έγιναν ο εύκολος στόχος. Αλλά ήταν πάντα εκεί, παρόντες, για να κάνουν την δουλειά. Όπως έπρεπε και όπως άρμοζε για έναν σύλλογο όπως η ΑΕΚ, που αυτή η φουρνιά παικτών τον γνώρισε στο ναδίρ της ιστορίας του, αλλά ήξερε πολύ καλά πως η θέση του ήταν στο ζενίθ.
Ο Μπακάκης ήρθε στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2014. Θα μπορούσε να πάει και στον ΠΑΟΚ και στον Παναθηναϊκό. Ονοματάρα είχε φτιάξει στην μεταγραφική αγορά. Προτίμησε την ΑΕΚ της Β’ εθνικής. Προτίμησε να γίνει ένας απ’ αυτούς που θα έπαιρναν στις πλάτες τους το βάρος, για να ανεβάσουν ξανά την ΑΕΚ στην κορυφή. Και το έκανε. Πήρε κύπελλο, πήρε πρωτάθλημα, έπαιξε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Πάντα παρών, πάντα δίνοντας πρώτα την ψυχή του.
Από τους κολασμένους και ο Μιχάλης. Τα άκουγε πάντα. Εύκολος στόχος. Έμπαινε στο κάδρο ακόμα και όταν οι υπόλοιποι ήταν αυτοί που τα έκαναν όλα λάθος. Σε ντέρμπι που έχει βάλει το γκολ της ζωής του, ήρθαν έτσι τα πράγματα και από 0-2, έγινε 3-2. Δεν ήταν απ’ αυτούς που λύγιζε. Βασικός όταν η ΑΕΚ πήρε το πρώτο κύπελλο μετα την επιστροφή της από την περιπέτεια των μικρών κατηγοριών. Βασικός όταν η ΑΕΚ πήρε το πρώτο πρωτάθλημα μετά από 24 χρόνια. Βασικός ακόμα και όταν η ΑΕΚ επέστρεψε στα σαλόνια του Τσάμπιονς Λιγκ.
Χθες ανακοίνωσε πως κρεμάει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Θα ήθελε να το είχε κάνει στην ΑΕΚ. Είπαμε όμως, στην φουρνιά των κολασμένων άνηκε. Αλλά όλα αυτά τα παιδιά, απ’ εκείνη την φουρνιά, πάντα και για πάντα, θα τα αγαπάμε λίγο παραπάνω. Διότι το αξίζουν και διότι πραγματικά το κέρδισαν με το σπαθί τους. Σ’ ευχαριστούμε Μιχαλιώ και είναι βέβαιο, πως κάποιος τρόπος θα βρεθεί, στην ΑΕΚ να προσφέρει κι άλλα πράγματα.
