Ο 24χρονος διεθνής φορ μίλησε για τον ρατσισμό που βίωσε σε μικρή ηλικία.
«Με δυσκόλεψε το χρώμα μου και στη ζωή και στο ποδόσφαιρο αλλά το μεγαλύτερο τραύμα μου ήταν όταν έμπαινα στο λεωφορείο. Οταν πήγαινα να κάτσω και να σηκωνόταν και να άλλαζε θέση. Τώρα δεν ξέρω άμα υπάρχουν αλλά έχω καιρό να μπω, αλλά και άμα μπω δεν κάθομαι πλέον. Οταν για παράδειγμα βαριέμαι να περπατήσω προς στο μαγαζί της μητέρας μου, θα πάρω το λεωφορείο για μία στάση αλλά δεν θα κάτσω. Σίγουρα μπορεί να γίνεται ακόμα και σήμερα αυτό, αλλά δεν έχω ακούσει πολλές περιπτώσεις, όπως παλιά.
Αυτό γινόταν σε εμένα, όταν ήμουν μικρός. Εκείνη τη στιγμή δεν το πολυκαταλάβαινα αλλά νευρίαζα κιόλας όταν έβλεπα ότι καθόμουν και άλλαζε θέση επειδή έκατσα δίπλα του. Ελεγα “γιατί να κάτσεις να σκεφτείς κάτι τέτοιο για ένα παιδάκι;”. Θυμάμαι περιστατικά, δεν ξεχνάω με τίποτα. Οτι μπορεί να μου στιγματίσει το μυαλό δεν το ξεχνάω. Συνήθως αυτό γινόταν από πιο μεγάλους ανθρώπους. Είχα φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι αν θέλω να πάω να κάτσω δίπλα σε αυτό το άτομο.
Οπότε τι έλεγα; Ελεγα, θα περιμένω όταν ψιλοαδειάσει το λεωφορείο που έμπαινα στο 608 και όταν είναι άδειο θα πάω πίσω στη γαλαρία να κάτσω για να είμαι μόνος ή με μερικούς συμπαίκτες μου.Στην επιστροφή επειδή μπαίναμε πρώτοι από την αφετηρία, καθόμουν πάλι στη γαλαρία με τους φίλους μου και ήμουν καλά. Δεν καταλάβαινα τότε ότι αυτό το πρόβλημα δεν είχε να κάνει με εμένα. Δεν μπορούσα να το καταλάβω. Μετά ναι το κατάλαβα».
Για το αν έχει δεχθεί πρόσφατα παρόμοιες συμπεριφορές : «Πρόσφατα η αλήθεια είναι πως ναι και δεν περίμενα να το ακούσω. Πριν από δύο εβδομάδες, από την κερκίδα. Ακουγα ήχους από πολλά άτομα. Πλέον όμως δεν ακούω τόσα όσα άκουγα παλιά. Πιστεύω όμως ότι σε μερικά χρόνια θα μειωθεί όλο αυτό».
