Κλείνει ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι και εσύ μένεις να καταμετράς ρεκόρ. Τελειώνει ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι και βλέπεις μόνο χαμόγελα και ανθρώπους που συζητούν για τα μεγάλα ματς του παρελθόντος και πότε άλλοτε η ΑΕΚ έβαλε έξι γκολ σε ένα παιχνίδι. Όλα αυτά είναι άκρως σημαντικά, ειδικά από την στιγμή που το ματς της Ενωσης με την Αμπερντίν ήρθε μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ, που φάνηκε πως για κάποιους ήταν η αφορμή για να βγάλουν την πίκρα τους και άλλοι να μπουν σε διαδικασία εσωστρέφειας.
Η ΑΕΚ χρειαζόταν πολύ αυτήν τη νίκη. Δεν ήθελε απλά να νικήσει, κάτι που έμοιαζε και ως εκ των ουκ άνευ απέναντι σε μια αδύναμη ομάδα, όσο αδύναμος μπορεί να είναι κάποιος που συμμετέχει σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ηθελε να το πράξει ιδανικά και με εμφατικό τρόπο, για να κλείσουν και όλες αυτές οι άτοπες ιστορίες για το κατά πόσον η ΑΕΚ του Νίκολιτς μπορεί να παίζει επιθετικά και να βρίσκει τις λύσεις που χρειάζεται.
Το φινάλε, βρίσκει την ΑΕΚ να στέκεται ξανά στα πόδια της. επιβεβαιώνει πόσο σημαντικό ήταν αυτό που πέτυχε το καλοκαίρι και η συμμετοχή στην τελική φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Είναι κρίσιμο για κάθε ομάδα, είτε στο καλό, αλλά πολύ περισσότερο στο αρνητικό αποτέλεσμα, να έχει άμεσα ένα άλλο παιχνίδι που θα βρίσκει τον τρόπο να επανακάμπτει και να κάνει τη νέα αρχή. Η ΑΕΚ το έπραξε, το λαϊκό αίτημα που ακουγόταν από κάθε πλευρά στη Νέα Φιλαδέλφεια ζητούσε νίκη επί του Ολυμπιακού και όλα τώρα είναι στα πόδια του Νίκολιτς και τον παιδιών του.
