Για το διάστημα που βρέθηκε στην ΑΕΚ μίλησε ο πρώην τερματοφύλακας της Ένωσης, Τσίτσαν Στάνκοβιτς σε συνέντευξη του στο sport-fm που πραγματοποίησε εφ’ όλης της ύλης.
Ο Αυστριακός τερματοφύλακας μίλησε για το που βρίσκεται μετά την αποχώρησή του από την ΑΕΚ, αλλά και για όλα όσα έζησε μαζί με τον δικέφαλο τα χρόνια που αγωνίστηκε κάτω από την εστία της ομαδάς. Επιπλέον δεν παρέλειψε και τον άδοξο τρόπο με τον οποίο αποχώρησε από την Ένωση.
Αναλυτικά όσα είπε:
«Βρίσκομαι στην Αυστρία αυτήν τη στιγμή. Προπονούμαι με προσωπικό προπονητή και περιμένω να βρω τη νέα μου ομάδα μέσα στο καλοκαίρι. Είμαι ανοιχτός σε όλα, είτε στην Αυστρία είτε στο εξωτερικό. Νιώθω καλά και είμαι έτοιμος να επιστρέψω στην αγωνιστική δράση. Μου έχει λείψει πολύ το παιχνίδι.
Μετά από έξι χρόνια στη Σάλτσμπουργκ ήθελα να αλλάξω κάτι στην καριέρα μου, ήθελα κάτι διαφορετικό, να αλλάξω λίγο παραστάσεις και να δοκιμάσω αλλού τις δυνατότητές μου. Η ΑΕΚ ήταν μια ομάδα με στόχο το πρωτάθλημα, ήθελε να πρωταγωνιστήσει, έχοντας βέβαια και την προοπτική του καινούργιου γηπέδου που πλησίαζε. Στην ΑΕΚ βρήκα όλα όσα έψαχνα σε μία ομάδα. Ήταν πολύ εύκολο να πάρω αυτή την απόφαση και να δεχθώ να υπογράψω. Στην Αυστρία έκανα κάθε χρόνο πρωταθλητισμό· δεν θα πήγαινα σε ομάδα χωρίς υψηλούς στόχους.
Η πρώτη σεζόν ήταν καταστροφική. Όλα πήγαν στραβά από την αρχή μέχρι το τέλος. Μείναμε εκτός Ευρώπης από τη Βελέζ, κάτι που επηρέασε όλη την ομάδα. Ψυχολογικά ήμασταν πολύ πεσμένοι και δεν καταφέραμε ποτέ να γυρίσουμε την κατάσταση. Μετά, βέβαια, όλα άλλαξαν δραματικά προς το καλύτερο: Ο ερχομός του Αλμέιδα και το νέο γήπεδο απογείωσαν την ομάδα.
Το νέο γήπεδο ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στην ομάδα, τον σύλλογο αλλά και γενικά σε εμάς, τους ποδοσφαιριστές. Είναι από τις πιο δύσκολες έδρες στην Ευρώπη όταν γεμίζει, είναι καταπληκτικό. Η ατμόσφαιρα είναι τρελή και πολύ δύσκολη για κάθε αντίπαλο. Επιπλέον, είναι τρομερό το γεγονός ότι χτίστηκε στο ίδιο ακριβώς μέρος με το προηγούμενο, κάτι που οι οπαδοί μας εκτιμούσαν αφάνταστα και αυτό το έβλεπες στα μάτια τους. Η νέα έδρα έδωσε μία άλλη δυναμική στην ομάδα, την εκτόξευσε και είναι από τους σημαντικότερους λόγους που εκείνη τη σεζόν κατακτήσαμε το νταμπλ.
Πολλοί παίκτες ήταν ίδιοι με την ομάδα που είχε τερματίσει πέμπτη. Υπήρξαν κάποιες προσθήκες, αλλά παίζαμε αρκετοί από την προηγούμενη καταστροφική σεζόν. Αυτό δείχνει πόσο πολύ άλλαξε η ψυχολογία όλων μας. Αν όλοι αρχίσουν να πιστεύουν ότι η ΑΕΚ μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια, τότε έχει μεγάλες πιθανότητες να το πετύχει. Είχαμε πίστη στο πλάνο και το σχέδιο του προπονητή και, πάνω απ’ όλα, είχαμε πίστη στις δυνατότητές μας. Ειδικά βέβαια με αυτό το γήπεδο και αυτόν τον κόσμο, ο συνδυασμός ήταν ο ιδανικός.
Δεν σοκαρίστηκα καθόλου όταν ο Μάνταλος αποφάσισε να αφήσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού, γιατί δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Ο Μάνταλος είχε ακριβώς τον ίδιο ρόλο μέσα στην ομάδα. Ήταν πάντα μπροστά, μιλούσε στους παίκτες και έδινε τα πάντα. Απλώς δεν φορούσε πλέον το περιβραχιόνιο, δεν υπήρχε καμία άλλη διαφορά. Όλοι ξέρουμε ποιος είναι και τι μπορεί να προσφέρει στην ομάδα και έτσι όλοι μέσα στην ομάδα τού συμπεριφέρονταν σαν να ήταν κανονικά ο αρχηγός, γιατί έτσι κι αλλιώς αυτός ήταν ο αρχηγός.
Ο Αλμέιδα από την αρχή κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία, το πνεύμα και το στιλ παιχνιδιού της ομάδας. Ξαφνικά όλα ήταν εντελώς διαφορετικά, παίζαμε πολύ επιθετικά και πολλές ομάδες στην Ελλάδα αιφνιδιάστηκαν από τον τρόπο που παίζαμε ποδόσφαιρο. Την πρώτη χρονιά κανένας δεν μπορούσε να μάς αντιμετωπίσει, ήμασταν μακράν η κορυφαία ομάδα και αυτό φαινόταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Αλμέιδα τα άλλαξε όλα.
Εκείνο το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στην αρχή της χρονιάς ήταν αυτό που μας πείσμωσε. Η απογοήτευση και ο θυμός όλων μετά από εκείνη την ήττα ήταν τεράστιοι. Τότε είναι που πεισμώσαμε ακόμη περισσότερο και σε κάθε ματς μπαίναμε μέσα για να το καθαρίσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Από εκεί αρχίσαμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Παίζαμε το καλύτερο ποδόσφαιρο και στο τέλος το ποδόσφαιρο μάς το ανταπέδωσε.
Για έναν τερματοφύλακα είναι σημαντικό να υπάρχουν ξεκάθαροι κανόνες και ρόλοι. Ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι δεύτερος, ποιος θα παίξει στο πρωτάθλημα και ποιος στο Κύπελλο. Εκείνη τη χρονιά δεν ξέραμε ποιος θα έπαιζε στο αμέσως επόμενο παιχνίδι και αυτό δεν βοηθούσε. Οι τερματοφύλακες χρειάζονται σταθερότητα και συνεχόμενα ματς. Αυτό ήταν κάτι που εμένα προσωπικά με επηρέαζε, αν και στο φινάλε δικαιώθηκαν και ο προπονητής αλλά και εμείς, οι τερματοφύλακες, κατακτώντας τα πάντα.
Εκτός γηπέδου δεν είχαμε κάποια ιδιαίτερη σχέση με τον Αθανασιάδη. Γενικότερα, ποτέ δεν είχα κάτι τέτοιο στην καριέρα μου με άλλον τερματοφύλακα. Ήμουν πάντα επαγγελματίας, διατηρώντας τυπικές σχέσεις. Μέσα στο γήπεδο ήμασταν αυτοί που έπρεπε και αποδεχόμασταν τις αποφάσεις του προπονητή, υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον όπου χρειαζόταν.
Ήταν τεράστια τιμή και μεγάλη χαρά για εμένα να παίξω σε αυτό το ιστορικό ματς. Κράτησα τη φανέλα από εκείνο το παιχνίδι γιατί ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό. Ένιωθες τη συναισθηματική φόρτιση που υπήρχε στις κερκίδες. Το πάθος ξεχείλιζε και η ατμόσφαιρα ήταν εξωπραγματική.
Δεν είχα ζήσει ποτέ κάτι τέτοιο στην καριέρα μου, ήταν μοναδικό αυτό που συνέβαινε. Ο κόσμος μάς σταματούσε μέχρι και στην εθνική οδό. Το πούλμαν έμενε ακινητοποιημένο από τους χιλιάδες οπαδούς που κοπανούσαν τα τζάμια φωνάζοντας συνθήματα. Όταν είδα 10.000 ανθρώπους στο αεροδρόμιο στις 3 τα ξημερώματα μετά τη νίκη επί του Άρη, κατάλαβα πόσο ιδιαίτερος είναι αυτός ο σύλλογος. Αντιλήφθηκα πλήρως ότι η ΑΕΚ είναι μία ξεχωριστή ομάδα και ο κόσμος της δεν είναι όπως των υπολοίπων.
Ήθελα να συνεχίσω στην ομάδα και ήλπιζα να πάρω μία δεύτερη ευκαιρία μέχρι το τέλος του συμβολαίου μου. Ήξερα ότι η ομάδα δεν με υπολόγιζε, αλλά πίστευα ότι θα υπάρξει η στιγμή που θα με χρειαστεί και, όταν συνέβαινε αυτό, εγώ θα ήμουν έτοιμος να προσφέρω. Τελικά τίποτα δεν άλλαξε και ήταν ένα πολύ στενάχωρο τέλος. Δεν ήθελα να είναι έτσι το φινάλε της καριέρας μου στην ΑΕΚ, ούτε τον κόσμο δεν μπόρεσα να αποχαιρετήσω. Κάποιες φορές όμως το ποδόσφαιρο λειτουργεί με αυτόν τον σκληρό τρόπο.
Δεν είχα καμία συζήτηση με τον Αλμέιδα, ποτέ δεν με ενημέρωσε ότι δεν με υπολογίζει. Έμαθα από τον ατζέντη μου ότι πρέπει να φύγω και ότι δεν θα πάω καν στην προετοιμασία. Έτσι τελείωσε η καριέρα μου στην ΑΕΚ, με ένα μήνυμα. Κανείς δεν μου το είπε πρόσωπο με πρόσωπο.
Η αλλαγή στην ιδιοκτησία ήταν κάτι ξαφνικό για όλους, ωστόσο εγώ ποτέ δεν ήρθα σε επαφή με τον νέο ιδιοκτήτη της ομάδας. Ενημερώθηκα ότι δεν υπολογίζομαι και η κουβέντα έμεινε εκεί. Με τον κύριο Ηλιόπουλο δεν ήρθα ποτέ σε επικοινωνία.
Η ομάδα εκείνη τη σεζόν ξεκίνησε καλά, αλλά μετά τον αγώνα Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό και το βαρύ 6-0 όλα άρχισαν να καταρρέουν και κανείς δεν μπορούσε να βάλει φρένο σε αυτή την κατηφόρα. Δυστυχώς η ομάδα δεν κατάφερε ποτέ να σηκώσει κεφάλι και έκανε ένα πολύ άσχημο φινάλε στη χρονιά.
Ο νέος προπονητής έκανε σπουδαία δουλειά και έκλεψε τις εντυπώσεις. Νομίζω πως κανείς δεν περίμενε ότι η ΑΕΚ θα κατακτήσει το πρωτάθλημα φέτος, όμως κάτω από τα ραντάρ δούλεψε σκληρά, σωστά και ορθολογικά, φτάνοντας σε αυτή την επιτυχία. Το άξιζε απόλυτα, συγχαρητήρια σε όλους.
Έμεινα τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα, μία χώρα που πραγματικά λάτρεψα. Όσο περνούσε ο καιρός ένιωθα όλο και πιο άνετα, ήταν μία πολύ όμορφη περίοδος. Ακόμη και την τελευταία μου χρονιά, που δεν αγωνίστηκα, η σχέση μου με τους οπαδούς ήταν εξαιρετική. Κανείς δεν μου μίλησε ποτέ άσχημα στον δρόμο, το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη στήριξη αυτά τα τέσσερα χρόνια. Ένιωσα την αγάπη όχι μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά και έξω από αυτό. Ήταν τιμή μου που αποτέλεσα μέρος αυτού του ιστορικού συλλόγου».
