Μέχρι να πάει στο Περιστέρι, η ΑΕΚ έπαιρνε γκολ συνεχώς από τις δικές της στατικές φάσεις. Και στο ανασταλτικό κομμάτι, καθάριζε με σχετική ευκολία τις στατικές φάσεις του αντιπάλου. Όπως έκανε την Πέμπτη στην Σλοβενία. Γενικώς η ΑΕΚ είναι ίσως η ομάδα, που χρησιμοποιεί τα στημένα περισσότερο από κάθε άλλη, ως το μεγάλο της όπλο.
Όμως δυστυχώς, στο χθεσινό ματς στο Περιστέρι, αυτό το όπλο το έστρεψε στον ίδιο τον εαυτό της. Από τα στημένα πληγώθηκε. Έφαγε δυο γκολ με τρόπο και με αντίδραση που είναι ανεπίτρεπτη για μια ομάδα τόσο δουλεμένη και ανασταλτικά σ’ αυτές τις φάσεις. Στο πρώτο γκολ γίνεται φάουλ και ο ένας από τους δυο στόπερ, εκτελεί μόνος του. Απαγορεύεται. Στο δεύτερο γκολ γίνεται κόρνερ, η μπάλα πηγαίνει στο δεύτερο δοκάρι και εκεί υπάρχει παίκτης του Ατρομήτου μόνος και ανενόχλητος. Αυτό και αν απαγορεύεται.
Μάλιστα το τρομερό είναι, πως δεν υπάρχουν άλλες φάσεις, που ο Ατρόμητος να έχει απειλήσει την ΑΕΚ. Δεν έχει κινδυνέψει πουθενά και από τίποτα. Παρότι γενικώς φαινόταν πως έχει καθαρό μυαλό η ΑΕΚ στην ανασταλτική της λειτουργία. Κυρίως διότι δεν ήταν καλά ούτε ο Μουκουντί και μετά από καιρό ούτε και ο Ρέλβας. Κυρίως ο Ρέλβας.
Το ακόμα πιο τρομερό, είναι πως το οριστικό… πλήγωμα της ΑΕΚ από στατική φάση, ήρθε στις καθυστερήσεις. Δοκάρι σε κεφαλιά του Μουκουντί. Δοκάρι στο καπάκι σε βολ πλανέ του Γιόβιτς εξ επαφής. Φάση που 100 φορές να ξαναγίνει, τις 99 θα βάλει γκολ η ΑΕΚ. Είτε με τον Μουκουντί, είτε με τον Γιόβιτς. Αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Χάθηκαν δυο πολύτιμοι βαθμοί, ναι. Αλλά η ΑΕΚ πρέπει να συνεχίσει. Οφείλει να μην πτοηθεί. Οφείλει να μην λυγίσει.
