Έχει γίνει πραγματικά μεγάλη προσπάθεια εντός ΑΕΚ όλη αυτή την εβδομάδα, προκειμένου να γίνει διαχείριση… θυμού και να μπουν στεγανά ώστε οι διαιτητές να μην παίζουν με το μυαλό. Είναι πολύ προφανές και ξεκάθαρο, πως όλο αυτό φθείρει την ομάδα τόσο ψυχολογικά, όσο και αγωνιστικά. Άλλωστε αυτός επί της ουσίας είναι και ο στόχος. Επομένως η ΑΕΚ αυτό που οφείλει να κάνει, είναι να ψάξει αντίμετρα ψυχραιμίας και καθαρού μυαλού. Και αυτό είναι και το σωστό.
Άντε όμως να το πετύχεις, όταν συμβαίνει αυτό που συνέβη το βράδυ της Τετάρτης στο ματς της Κηφισιάς με τον ΠΑΟΚ. Δεν θα μπω καν στην διαδικασία της συζήτησης για το εάν το πέναλτι που δόθηκε στο 1-1, ξεμπλόκαρε και βοήθησε την ομάδα του Λουτσέσκου, σε κρίσιμο σημείο του ματς. Μπορεί και να κέρδιζε με 1-4, ακόμα και αν δεν είχε πάρει το πέναλτι. Μπορεί και να κόλλαγε στην ισοπαλία 1-1. Αυτό ίσως είναι και το λιγότερο, παρόλο που εδώ που έχει φτάσει η σεζόν, κάθε λεπτομέρεια είναι σημαντικό.
Το πιο ζόρικο απ’ όλα, είναι πως αν όλα τα θεσμικά όργανα του ελληνικού ποδοσφαίρου συμφωνήσουν πως όντως υπάρχει παράβαση πέναλτι στην φάση του Σάντσεθ, αυτό συνιστά αυτομάτως και παραδοχή αλλοίωσης της βαθμολογίας του πρωταθλήματος. Διότι δεν υπάρχει κανείς που να διαθέτει δυο μάτια, στοιχειώδη νοημοσύνη και το μίνιμουμ της ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο, που να μην βλέπει πως η φάση του Γιόβιτς με τον Μπάμπα στο ματς της ΑΕΚ στην Τούμπα, είναι ακριβώς ίδια. Μάλιστα, για να ξέρουμε και τι λέμε, είναι 100% πιο πέναλτι, διότι ο Γιόβιτς είναι ακίνητος και ο Μπάμπα πέφτει πάνω του, ενώ στο ματς του ΠΑΟΚ είναι ο Σάντσες που πάει και πέφτει πάνω στον αγκώνα του Γκεοργκίεφ.
Δεν γίνεται να βάλεις δίπλα – δίπλα τις δυο φάσεις και να πεις πως το ένα ορθώς δόθηκε πέναλτι και το άλλο ορθώς δεν δόθηκε. Από το περιβάλλον όποιας ομάδας και αν προέρχεσαι. Εξ ου και άκουσα όταν κλήθηκαν συνάδελφοι να σχολιάσουν σε αντιπαραβολή τις δυο φάσεις, επικαλέστηκαν το δικαίωμα της αδύναμης μνήμης. Για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι. Στα μάτια τα δικά μου, καμία από τις δυο φάσεις δεν είναι πέναλτι. Ούτε του Γιόβιτς, αλλά πολύ περισσότερο ούτε του Σάντσες. Διότι το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να γίνει μπάσκετ. Όμως εκτός από αδιανόητο, είναι και αλλοίωση της βαθμολογίας αν το ένα είναι πέναλτι και το άλλο είναι «σήκω και παίξε, δεν υπάρχει τίποτα». Διότι η φάση του Γιόβιτς ,έγινε σε ματς της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, το οποίο έληξε 0-0. Και αν το είχε κερδίσει η ΑΕΚ με το πέναλτι του Γιόβιτς, αφενός τώρα δεν θα υπάρχει καμία τριπλή ισοβαθμία, αλλά θα ήταν πρώτη. Αφετέρου ο ΠΑΟΚ δεν θα είχε κάβα για τα πλέι οφ, καμία ισοβαθμία με την ΑΕΚ.
Κάποιος ακόμα και καλοπροαίρετος, μπορεί να αναρωτηθεί αν θεωρείται δεδομένο πως θα κέρδιζε η ΑΕΚ στην Τούμπα, αν είχε δοθεί το πέναλτι του Γιόβιτς. Φυσικά και δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Όπως επίσης και με το ίδιο σκεπτικό, δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως ο ΠΑΟΚ θα κέρδιζε την Κηφισιά, αν δεν είχε δοθεί το πέναλτι, διότι το σκορ ήταν στο 1-1. Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα. Και επομένως πάλι στον ίδιο παρονομαστή αλλοίωσης βαθμολογίας καταλήγουμε.
Πάντως προσπαθώ να μπω στο μυαλό του Γιόβιτς. Στην Τρίπολη τρώει μια κίτρινη κάρτα, με τον αντίπαλο να λέει στον διαιτητή πως δεν τον έχει ακουμπήσει. Και ο διαιτητής να επιμένει στην κίτρινη. Με τον Γιόβιτς να γυρίζει στον πάγκο και να ζητάει αλλαγή για να μην πάρει κόκκινη. Στην Τούμπα έφαγε στο πρόσωπο τον αγκώνα του Γιόβιτς και όχι μόνο δεν πήρε πέναλτι, αλλά αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως… απατεώνας που θα ήθελε να… κλέψει. Και μετά είδε το πέναλτι που δόθηκε στον αθλητή Σάντσες, που πήγε και… τράκαρε πάνω στον αγκώνα του αντιπάλου του.
