Σε μια παλιά σερβική ποδοσφαιρική ιστορία, γραμμένη όχι με τρόπαια αλλά με υπομονή και τακτική, τα ονόματα του Μίλαν Ράσταβατς και του Μάρκο Νίκολιτς συναντιούνται σε χρόνια δύσκολα, τότε που και οι δύο μάθαιναν να αντέχουν το βάρος των μεγάλων πάγκων.
Δεν ήταν ακόμη οι προπονητές με τη διεθνή αναγνώριση· ήταν δύο ποδοσφαιρικοί εργάτες, σε μια Σερβία που απαιτούσε αποτελέσματα και χαρακτήρα.
Η πρώτη τους μονομαχία, τον Φεβρουάριο του 2015 στο Βελιγράδι, έμοιαζε περισσότερο με σκακιστική παρτίδα παρά με ποδοσφαιρικό αγώνα. Η Παρτιζάν του Νίκολιτς, βαριά από προσδοκίες, και η μαχητική Ραντνίτσκι Νις του Ράσταβατς αλληλοεξουδετερώθηκαν. Το 0-0 δεν απογοήτευσε· ήταν υπόσχεση ότι κάτι γεννιόταν.
Ένα χρόνο αργότερα, στο ίδιο γήπεδο, το 1-1 επιβεβαίωσε πως ο Ράσταβατς δεν ήταν πια απλός επισκέπτης. Η Ραντνίτσκι στεκόταν όρθια απέναντι στην Παρτιζάν, κι ο Νίκολιτς καταλάβαινε πως είχε απέναντί του έναν αντίπαλο με ιδέες και πείσμα.
Η ιστορία έκλεισε προσωρινά στο Νις, την άνοιξη του 2017. Εκεί, η εμπειρία της Παρτιζάν λύγισε την αντίσταση των γηπεδούχων και το 2-0 χάρισε στον Νίκολιτς τη μοναδική του νίκη απέναντι στον Ράσταβατς.
Μία νίκη, δύο ισοπαλίες. Όχι απλώς αριθμοί, αλλά κεφάλαια μιας σερβικής ποδοσφαιρικής αφήγησης για δύο προπονητές που έμαθαν να σέβονται ο ένας τον άλλο πριν κατακτήσουν τον δρόμο τους.
