Του Κώστα Πλιάτσικα
Η ΑΕΚ κερδίζει πολλά στα τελευταία παιχνίδια από εμφανίσεις δύο παικτών που έχουν αναδειχθεί σε καταλυτικούς για την επιθετική της λειτουργία: τον Ρόμπερτ Λιούμπιτσιτς και τον Λούκα Γιόβιτς.
Οιεπιδόσεις στο χορτάρι αποδεικνύουν πως η ομάδα έχει βρει τις ισορροπίες της και μεγάλο μερίδιο σε αυτό ανήκει στη… χημεία που έχουν αναπτύξει οι δύο πάλαι ποτέ Γιουγκοσλάβοι με τον Μάρκο Νίκολιτς.
ΟΛιούμπιτσιτς, παρά το γεγονός πως έμεινε εκτός ευρωπαϊκής λίστας με απόφαση του Νίκολιτς, παρουσιάζεται ασταμάτητος στα εγχώρια παιχνίδια.
Σκόραρε με τον ΟΦΗ, ενώ είχε προηγηθεί η παρουσία του με γκολ στον Ατρόμητο (1 γκολ) και τον Παναιτωλικό (2 γκολ) στο κορυφαίο του παιχνίδι με τη φανέλα της Ένωσης.
Ουσιαστικά, ο Κροάτης μέσος απέδειξε πως το κίνητρο δεν περιορίζεται μόνο στην ευρωπαϊκή σκηνή. Παίζει για την ομάδα, για τον προπονητή, αλλά και για τον ίδιο.
Νίκολιτς – Γιόβιτς
Από την άλλη, ο Λούκα Γιόβιτς συνεχίζει να δείχνει την αποτελεσματικότητά του. Με 11 γκολ σε 24 συμμετοχές, ο Σέρβος επιθετικός σκόραρε στα δύο τελευταία ματς με ΟΦΗ και Κραιόβα, ενώ πιο νωρίς είχε σημειώσει τρία γκολ με Παναθηναϊκό και δύο με τον Ατρόμητο.
Ο Γιόβιτς μοιάζει να έχει βρει τον απόλυτο συγχρονισμό με τον Νίκολιτς στο εσωτερικό «κιτρινόμαυρων».
Το τρίγωνο Νίκολιτς – Γιόβιτς – Λιούμπιτσιτς έχει κοινή γλώσσα, ίδια ποδοσφαιρική κουλτούρα και κυρίως, έναν άμεσο κώδικα επικοινωνίας.
Αυτή η «χημεία των Βαλκανίων» φαίνεται να έχει δημιουργήσει ένα πεδίο όπου η ΑΕΚ λειτουργεί οργανικά, με καίριες αποφάσεις και αποτελεσματικές συνεργασίες.
Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι πως τόσο ο Λιούμπιτσιτς όσο και ο Γιόβιτς παίζουν για κάτι παραπάνω από προσωπικά στατιστικά εμπιστοσύνης που μετατρέπεται σε γκολ, ασίστ και κυρίως σε νίκες.
Η ΑΕΚ, λοιπόν, δεν στηρίζεται μόνο στην ποιότητα των παικτών της, αλλά και σε αυτό που δεν φαίνεται στα στατιστικά: την επικοινωνία, τη χημεία και την πίστη στον προπονητή.
Και αυτή η «αόρατη γραμμή» ανάμεσα σε Λιούμπιτσιτς, Γιόβιτς και Νίκολιτς φαίνεται πως φέρνει αποτελέσματα.
Νίκολιτς – Γκατσίνοβιτς
Στην ΑΕΚ, αυτή η παράμετρος φαίνεται να βρίσκει εφαρμογή (και) με πρωταγωνιστές τους Μάρκο Νίκολιτς και Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς, δύο Σέρβων που μοιράζονται κάτι περισσότερο από μια επαγγελματική σχέση: έναν αμοιβαίο σεβασμό, βαθιά κατανόηση του παιχνιδιού και κοινή ποδοσφαιρική φιλοσοφία, που πηγάζει από τις πρώτες τους συναντήσεις στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Η σύνδεση των δύο ξεκινάει πολύ πριν την ΑΕΚ. Ο Νίκολιτς θυμάται με χιούμορ και νοσταλγία ένα ματς Βοϊβοντίνα – Σερίφ, όπου ο Γκατσίνοβιτς ήταν μόλις 17 ετών. «Πριν από το ματς, ο παρατηρητής ήρθε στα αποδυτήρια για να μας προειδοποιήσει ότι ήταν πολύ μικρός και έπρεπε να αλλάξουμε το όνομά του στο φύλλο αγώνα.
Του απάντησα: “Ποιο λάθος; Όχι! Αυτός ο παίκτης θα παίξει.” Ήταν σχεδόν παιδί για μένα», εξομολογήθηκε. Αυτή η εμπιστοσύνη σε έναν τόσο νεαρό παίκτη δείχνει αμέσως τον χαρακτήρα του Νίκολιτς: βλέπει το ταλέντο, δίνει ευκαιρίες και δημιουργεί περιβάλλον για να ανθίσει ο ποδοσφαιριστής. Το γεγονός ότι ο Γκατσίνοβιτς ανταποκρίθηκε και έδειξε ωριμότητα ακόμα και σε αυτά τα πρώτα λεπτά συμμετοχής, δημιούργησε ένα θεμέλιο που διαρκεί μέχρι σήμερα.
Η χημεία τους δεν βασίζεται μόνο στην ποδοσφαιρική ικανότητα του Γκατσίνοβιτς. Βασίζεται σε μια βαθιά κατανόηση της φιλοσοφίας του παιχνιδιού και στον αμοιβαίο σεβασμό που αναπτύχθηκε με τα χρόνια. Ο Νίκολιτς τονίζει ότι «δεν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά εδώ ούτε συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά».
Η προϋπηρεσία τους στον σερβικό χώρο δημιούργησε έναν ισχυρό δεσμό, που τώρα αναδεικνύεται στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η εμπειρία αυτή επιτρέπει στον προπονητή να εμπιστεύεται τον Γκατσίνοβιτς σε κρίσιμες στιγμές και στον παίκτη να κατανοεί τι απαιτείται σε κάθε κατάσταση, δημιουργώντας έτσι μία συνεργασία που λειτουργεί και σαν συναισθηματικός δεσμός μέσα στην ομάδα.
