Του Κώστα Πλιάτσικα
Η ΑΕΚ βρίσκεται σε τροχιά τίτλου και όπως συμβαίνει σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, η συζήτηση οδηγείται αναπόφευκτα σε συγκρίσεις.
Όχι γενικές και αόριστες, αλλά απολύτως συγκεκριμένες, με το παρελθόν του ανθρώπου που βρίσκεται στον πάγκο της. Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν είναι ένας προπονητής που «ανακαλύπτει» τώρα τον πρωταθλητισμό.
Αντιθέτως, έχει ήδη αποδείξει ότι γνωρίζει πώς να διαχειρίζεται πρωταθλήματα που κρίνονται στη λεπτομέρεια και πώς να οδηγεί τις ομάδες του μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Οι κούπες σε Σερβία – Ουγγαρία
Αν επιστρέψει κανείς μερικά χρόνια πίσω, θα βρει δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα που λειτουργούν ως οδηγός για το σήμερα. Το πρώτο είναι η σεζόν 2016-17, όταν ο Σέρβος τεχνικός οδήγησε την Παρτιζάν Βελιγαδίου στην κορυφή του σερβικού πρωταθλήματος.
Το δεύτερο αφορά την επόμενη χρονιά, όταν κατέκτησε τον τίτλο στην Ουγγαρία με τη Βιντεότον. Δύο διαφορετικά περιβάλλοντα, αλλά με κοινά στοιχεία που δεν περνούν απαρατήρητα.
Στη Σερβία, η μάχη ήταν σκληρή και αμείλικτη. Η Παρτιζάν βρέθηκε αντιμέτωπη με τον διαχρονικό της αντίπαλο, τον Ερυθρό Αστέρα, σε μια κούρσα που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.
Η διαφορά των τριών βαθμών αποτυπώνει πλήρως το πόσο οριακή ήταν η κατάσταση μέχρι τέλους. Εκείνη η ομάδα δεν εντυπωσίαζε απαραίτητα με το θέαμα, αλλά είχε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: σταθερότητα, πειθαρχία και ικανότητα να «χτυπά» στα κρίσιμα σημεία. Ήταν μια ομάδα που ήξερε να κερδίζει όταν έπρεπε.
Παρόμοια ήταν η εικόνα και στην Ουγγαρία. Η Βιντεότον κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 2017-18, αφήνοντας πίσω της τη Φερεντσβάρος με διαφορά μόλις δύο βαθμών. Και εκεί, το σενάριο δεν άλλαξε ιδιαίτερα.
Ο Νίκολιτς παρουσίασε ένα σύνολο που λειτουργούσε με σαφή αγωνιστική ταυτότητα: αμυντική οργάνωση, τακτική πειθαρχία και αποτελεσματικότητα στα παιχνίδια υψηλής πίεσης. Δεν ήταν ομάδα που ρίσκαρε εύκολα, αλλά ήταν ομάδα που σπάνια πλήρωνε λάθη.
Τα κοινά στοιχεία
Κάπου εδώ ξεκινά και η σύνδεση με τη φετινή ΑΕΚ.
Η εικόνα της «Ένωσης» στη φετινή Super League Greece παρουσιάζει αρκετά κοινά στοιχεία με εκείνες τις πρωταθλήτριες ομάδες του Σέρβου τεχνικού.
Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει η αίσθηση ελέγχου στα κρίσιμα παιχνίδια. Η ΑΕΚ δείχνει να διαχειρίζεται την πίεση με ωριμότητα, χωρίς να παρασύρεται από την ένταση των αγώνων που κρίνουν τίτλους.
Παράλληλα, η αμυντική της λειτουργία αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς. Όπως και οι προηγούμενες ομάδες του Νίκολιτς, έτσι και η φετινή ΑΕΚ δεν δέχεται εύκολα γκολ. Ειδικά στα πλέι οφ, η ικανότητα να διατηρεί ανέπαφη την εστία της λειτουργεί ως θεμέλιο για τα αποτελέσματα που τη διατηρούν στην κορυφή.
Ένα ακόμη κοινό στοιχείο είναι ο «κυνισμός» στο παιχνίδι. Η ΑΕΚ δεν βασίζεται αποκλειστικά στο θέαμα για να πάρει αυτό που θέλει. Ξέρει πότε να ανεβάσει ρυθμό, αλλά και πότε να «κλειδώσει» ένα αποτέλεσμα. Είναι μια ομάδα που κατανοεί ότι το πρωτάθλημα δεν κατακτάται μόνο με εντυπωσιακές εμφανίσεις, αλλά κυρίως με αποτελεσματικότητα.
Οι διαφορές
Ωστόσο, η σύγκριση δεν σταματά στις ομοιότητες. Υπάρχουν και σημαντικές διαφορές που κάνουν τη φετινή περίπτωση ξεχωριστή.
Η πιο εμφανής αφορά τη βαθμολογική συνθήκη. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες κατακτήσεις του Νίκολιτς, όπου οι τίτλοι κρίθηκαν κυριολεκτικά στο νήμα, η ΑΕΚ διαθέτει αυτή τη στιγμή ένα πιο άνετο προβάδισμα. Το +5 από τον Ολυμπιακός δίνει μια διαφορετική δυναμική στη μάχη του τίτλου και επιτρέπει καλύτερη διαχείριση στα εναπομείναντα παιχνίδια.
Εξίσου σημαντική είναι και η ποιότητα του ρόστερ. Η φετινή ΑΕΚ διαθέτει μεγαλύτερο βάθος και περισσότερες λύσεις σε σχέση με εκείνες τις ομάδες της Παρτιζάν και της Βιντεότον. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα σε απρόοπτα, τραυματισμούς ή αγωνιστικές μεταπτώσεις, διατηρώντας υψηλό επίπεδο απόδοσης.
Ίσως όμως η πιο ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση να αφορά το αγωνιστικό ύφος. Η ΑΕΚ του σήμερα δεν είναι απλώς αποτελεσματική, είναι και πιο επιθετική, πιο κυριαρχική μέσα στο γήπεδο.
Χωρίς να χάνει τη δομή και την πειθαρχία που χαρακτηρίζουν τις ομάδες του Νίκολιτς, προσθέτει στοιχεία δημιουργίας και πίεσης που δεν ήταν τόσο έντονα στο παρελθόν του.
Όλα αυτά οδηγούν σε ένα σαφές συμπέρασμα. Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν έχει απλώς επαναλάβει μια επιτυχημένη «συνταγή». Έχει προσαρμόσει τη φιλοσοφία του στα δεδομένα της ΑΕΚ και έχει δημιουργήσει ένα σύνολο που συνδυάζει την αποτελεσματικότητα με την ποιότητα και την επιθετική διάθεση.
Η ιστορία του δείχνει ότι ξέρει να φτάνει μέχρι το τέλος, ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι ασφυκτικές. Στη φετινή περίπτωση, όμως, τα δεδομένα μοιάζουν ακόμη πιο ευνοϊκά. Η ΑΕΚ δεν κυνηγά απλώς τον τίτλο, δείχνει να τον ελέγχει.
Και αν διατηρήσει την ίδια συνέπεια και συγκέντρωση, τότε όλα δείχνουν πως δεν βρίσκεται απλώς κοντά στην κορυφή, αλλά ήδημε το ένα χέρι στο τρόπαιο.
