Του Κώστα Πλιάτσικα
Η φετινή σεζόν θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη των φίλων του Λεβαδειακού. Η ομάδα της Βοιωτίας πραγματοποιεί μια εντυπωσιακή πορεία στη Super League, αποδεικνύοντας ότι με σωστό πλάνο, ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα και πίστη στο πλάνο, ακόμη και τα…μικρομεσαία κλαμπ μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια τους «μεγάλους».
Μετά από 21 αγωνιστικές στο πρωτάθλημα, οι «πράσινοι» βρίσκονται στην τέταρτη θέση της βαθμολογίας με 39 βαθμούς και απολογισμό 11 νίκες, 6 ισοπαλίες και μόλις 4 ήττες, φλερτάροντας πλέον ανοιχτά με ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Η συγκομιδή αυτή δεν είναι προϊόν συγκυριών. Ο Λεβαδειακός έχει καταφέρει να σταθεί με αξιώσεις απέναντι σε κάθε αντίπαλο, εντός και εκτός έδρας, παρουσιάζοντας ένα καλοδουλεμένο σύνολο που συνδυάζει ισορροπία, ένταση και ποιότητα.
Η άμυνα λειτουργεί με συνοχή, η μεσαία γραμμή ελέγχει τον ρυθμό, ενώ επιθετικά η ομάδα διαθέτει λύσεις και φαντασία. Δεν είναι τυχαίο ότι χαρακτηρίζεται (και δικαίως) η ευχάριστη έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος.
Η σφραγίδα του Παπαδόπουλου
Αρχιτέκτονας αυτής της επιτυχίας δεν είναι άλλος από τον Έλληνα τεχνικό Νίκος Παπαδόπουλος. Ο 54χρονος προπονητής έχει καταφέρει να εμφυσήσει πειθαρχία και αυτοπεποίθηση στους ποδοσφαιριστές του, δημιουργώντας μια ομάδα που ξέρει τι ζητά μέσα στο γήπεδο. Με ξεκάθαρο αγωνιστικό προσανατολισμό, σωστή ανάπτυξη από τα άκρα, γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και επιθετικό πρέσινγκ, ο Λεβαδειακός παίζει ποδόσφαιρο που όχι μόνο φέρνει αποτελέσματα, αλλά και κερδίζει το χειροκρότημα.
Ο Παπαδόπουλος αξιοποίησε στο έπακρο το υπάρχον ρόστερ, βελτίωσε παίκτες και «έδεσε» τις μεταγραφικές προσθήκες με τον βασικό κορμό. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι κατάφερε να δημιουργήσει αποδυτήρια με υγεία και νοοτροπία νικητή. Η ομάδα δεν επαναπαύεται, δεν φοβάται, δεν παίζει παθητικά. Αντιθέτως, διεκδικεί κάθε παιχνίδι με θάρρος, ακόμη και απέναντι σε παραδοσιακές δυνάμεις της κατηγορίας.
Τα πρώτα…βιολιά
Στο επιθετικό κομμάτι, τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Πρώτος σκόρερ της ομάδας είναι ο Αργεντινός μεσοεπιθετικός Φαμπρίτσιο Πεντρόσο με 11 γκολ, αποτελώντας σημείο αναφοράς στην ανάπτυξη και εκτέλεση των επιθέσεων. Με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, κάθετη κίνηση και αίσθηση του γκολ, ο Πεντρόσο έχει αποδειχθεί «λίρα εκατό» για τον Λεβαδειακό.
Από κοντά και ο Σλοβένος φορ Άλεν Όζμπολτ, που με 9 γκολ προσφέρει δύναμη, κίνηση μέσα στην περιοχή και καθοριστικές λύσεις στα δύσκολα. Η παρουσία του δίνει άλλη διάσταση στο παιχνίδι της ομάδας, καθώς μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως τελικός αποδέκτης όσο και ως παίκτης που ανοίγει χώρους για τους συμπαίκτες του. Σημαντική συμβολή έχει και ο Αργεντινός εξτρέμ Σεμπάστιαν Παλάσιος με 7 γκολ, προσφέροντας ταχύτητα, δημιουργία και απειλή από τα άκρα.
Η επιθετική τριάδα αποτελεί τον βασικό εκφραστή της δημιουργικής φιλοσοφίας του Παπαδόπουλου, όμως η επιτυχία δεν περιορίζεται μόνο στα πρόσωπα. Ο Λεβαδειακός λειτουργεί ως σύνολο. Οι γραμμές είναι κοντά, οι αποστάσεις σωστές και η αλληλοκάλυψη υποδειγματική. Αυτό είναι που τον διαφοροποιεί από άλλες ομάδες με παρόμοιο μπάτζετ: η αγωνιστική του συνέπεια.
Το όνειρο του Κυπέλλου
Στο Κύπελλο, το όνειρο έφτασε μια ανάσα από την ιστορία. Η πορεία μέχρι τα ημιτελικά γέμισε περηφάνια τον κόσμο της Βοιωτίας, ωστόσο ο αποκλεισμός από τον ΟΦΗ στέρησε από τον σύλλογο τη δυνατότητα να βρεθεί (για πρώτη φορά) σε έναν μεγάλο τελικό. Παρά την πικρία, η συνολική εικόνα της διοργάνωσης άφησε θετικό πρόσημο και έδειξε πως η ομάδα έχει πλέον μάθει να πρωταγωνιστεί.
Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από τη Λιβαδειά είναι αν το όνειρο της Ευρώπης μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Η τέταρτη θέση, έπειτα από 21 αγωνιστικές, δεν είναι σύμπτωση. Είναι αποτέλεσμα δουλειάς, στρατηγικής και αγωνιστικής ωριμότητας. Αν ο Λεβαδειακός διατηρήσει τον ίδιο ρυθμό και την ίδια σοβαρότητα, τότε το ευρωπαϊκό εισιτήριο δεν θα αποτελεί απλώς φιλοδοξία, αλλά ρεαλιστικό στόχο.
Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως της τελικής κατάταξης, η φετινή σεζόν συνιστά ήδη επιτυχία. Ο Λεβαδειακός έχει κερδίσει τον σεβασμό του φίλαθλου κοινού, έχει αναδείξει πρωταγωνιστές και έχει αποδείξει ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από τέτοιες ιστορίες. Ιστορίες ομάδων που μεθοδικά, αθόρυβα και αποφασιστικά, χτίζουν το δικό τους θαύμα.
