Όλα στραβά κι ανάποδα. Όλα; Σχεδόν όλα. Στα μεγάλα παιχνίδια η ΑΕΚ είχε τα πάντα να πηγαίνουν στραβά και έκλεισε με δύο ήττες. Στην Ευρώπη πήρε μια ανάσα και υπήρχε πίστη, πως σταδιακά θα άρχιζε να συνέρχεται και να βγάλει ένα διαφορετικό πρόσωπο. Και φτάνεις στο χθεσινό ματς με την Ηλιούπολη. Την τελευταία της δεύτερης κατηγορίας, μια ομάδα που τελεί υπό διάλυση και έχει αλλάξει μισή ντουζίνα προπονητές ήδη στην διάρκεια της σεζόν.
Εμφανίζεται μια αποκρουστική ΑΕΚ. Μια ομάδα που είχε εμφανώς μπλαζέ συμπεριφορά, που δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο του αγώνα να παίξει έστω πέντε λεπτά ορθολογικού ποδοσφαίρου και να καταφέρει να βγει από το αδιέξοδο. Προφανώς και δεν ήταν αιτίες γι’ αυτό το… σκοτάδι ή ο αγωνιστικός χώρος που επικαλέστηκε ο Νίκολιτς. Και συνολικά, δεν καταλαβαίνω από πού προκύπτει η αισιοδοξία του Νίκολιτς και η πίστη στην ομάδα. Ειδικά από την στιγμή που ανοίγει εκείνος από τώρα μεταγραφικά θέματα και το παράθυρο είναι σε δύο μήνες από σήμερα.
Η ΑΕΚ πρέπει να βγει από την κρίση που δεδομένα διέρχεται. Πρέπει να βρει τρόπους ο προπονητής να μακιγιάρει τα αγωνιστικά ζητήματα που έχει και να βρει λύσεις, όσους τραυματισμούς ή άλλες απώλειες κι αν έχει. Ακόμα και όταν δεν έχεις ποιότητα, οφείλεις να έχεις σχέδιο αγωνιστικό, πάθος, πείσμα για να πάρεις τη νίκη. Να τα δίνεις όλα στο γήπεδο και βέβαια να μην κρύβεις κάτω από το χαλάκι αγωνιστικά ζητήματα, καθώς για κάποιους παίκτες δεν υπάρχει καν λόγος να προσπαθήσει κανείς και να ψάξει την επόμενη ευκαιρία. Οι ευκαιρίες τελείωσαν.
