Η «ΩΡΑ» αναλύει πως το «τείχος» της Ένωσης στα μετόπισθεν, μετατράπηκε σε…πέρασμα στα τρία τελευταία παιχνίδια.
Του Κώστα Πλιάτσικα
Από το «φρούριο» στο… ελεύθερο πέρασμα. Μέσα σε μόλις τρία παιχνίδια, η άμυνα που μέχρι πρότινος έμοιαζε αδιαπέραστη, έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη…πληγή της ΑΕΚ.
Στα πρώτα 13 επίσημα παιχνίδια της σεζόν, η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς είχε δεχθεί μόλις 6 γκολ, επίδοση που ενέπνεε σταθερότητα, πειθαρχία και αυτοπεποίθηση.
Και ξαφνικά, σε τρία μόλις ματς, απέναντι σε Τσέλιε, Κηφισιά και ΠΑΟΚ, το κοντέρ έγραψε οκτώ (!) γκολ παθητικό.
Μια αμυντική «κατάρρευση» που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, ούτε να αποδοθεί απλώς στην «κακή μέρα».
Πρόκειται για μια αγωνιστική και ψυχολογική κρίση, που έχει τα αίτιά της και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση, αν δεν θέλει ο Νίκολιτς να δει τη δουλειά των πρώτων μηνών να πηγαίνει στράφι.
Η κατάρρευση είναι εμφανής και ο Σέρβος τεχνικός έχει πλέον μπροστά του τη μεγαλύτερη πρόκληση της μέχρι τώρα θητείας του στα Σπάτα: να ξαναφτιάξει την αμυντική ισορροπία μιας ομάδας που έχτισε τη φετινή της φιλοσοφία πάνω στη σιγουριά των μετόπισθεν.
Απώλεια συνοχής και αυτοματισμών
Το πρώτο και πιο εμφανές πρόβλημα είναι η έλλειψη συνοχής στην τετράδα της άμυνας. Οι συνεχείς αλλαγές προσώπων λόγω τραυματισμών και ροτέισον έχουν διαλύσει τους αυτοματισμούς που υπήρχαν στο ξεκίνημα.
Οι αμυντικοί δεν δείχνουν «δεμένοι» μεταξύ τους, δεν καλύπτουν σωστά ο ένας τον άλλον και πολλές φορές χάνουν την επικοινωνία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα γκολ που δέχτηκε η ομάδα από Κηφισιά και ΠΑΟΚ: σε κάθε περίπτωση, η γραμμή άμυνας έμεινε εκτεθειμένη, με παίκτες εκτός θέσης και χωρίς την παραμικρή αίσθηση του χώρου πίσω τους.
Όταν δεν υπάρχει συνεννόηση και η απόσταση ανάμεσα στους στόπερ και τα χαφ ξεπερνά τα δέκα μέτρα, το λάθος αργεί μόνο… λίγα δευτερόλεπτα.
Κουρασμένοι και χωρίς στήριγμα από τα χαφ
Το δεύτερο μεγάλο «καμπανάκι» αφορά τη λειτουργία του άξονα. Οι κεντρικοί χαφ, που μέχρι πρότινος έκοβαν και έραβαν στο κέντρο, δείχνουν πλέον ένα βήμα πιο αργοί. Οι αντίπαλοι βρίσκουν χώρους ανάμεσα στις γραμμές, φτάνουν με ευκολία στο «face to face» με τα στόπερ, και το αποτέλεσμα είναι μοιραίο.
Ο Νίκολιτς βλέπει τη μεσαία γραμμή να μην προσφέρει πλέον το απαραίτητο αμυντικό φίλτρο, με αποτέλεσμα κάθε φάση να μοιάζει απειλή. Όταν ο άξονας δεν πιέζει, η άμυνα εκτίθεται κι όταν εκτίθεται διαρκώς, έρχεται το εύκολο γκολ.
Ψυχολογικό μπλοκάρισμα, απώλεια σιγουριάς
Δεν μπορεί να αγνοηθεί και ο παράγοντας ψυχολογία. Μετά το απρόσμενο 3-1 με την Τσέλιε, φαίνεται πως κάτι «έσπασε» εσωτερικά. Οι παίκτες της αμυντικής γραμμής δείχνουν ανασφαλείς, διστάζουν να πάρουν πρωτοβουλία, και κάθε λάθος μεγεθύνεται από την πίεση. Το ένα γκολ φέρνει το άλλο, το κεφάλι κατεβαίνει, και η αυτοπεποίθηση εξαφανίζεται.
Τι μπορεί να κάνει ο Νίκολιτς
Ο Μάρκο Νίκολιτς έχει μπροστά του δύσκολη, αλλά όχι αδύνατη αποστολή. Το «φάρμακο» περνά μέσα από σταθερότητα προσώπων, δουλειά στην τακτική και κυρίως επανεκκίνηση ψυχολογίας. Ο Σέρβος τεχνικός γνωρίζει καλά πως η άμυνα δεν «ξαναχτίζεται» με λόγια, αλλά με επαναφορά στις βασικές αρχές: σωστές αποστάσεις, πίεση στο πρώτο δευτερόλεπτο απώλειας, και ταχύτητα επιστροφής.
Ίσως χρειαστεί να πάει ακόμα και σε πιο συντηρητικό σχήμα, με τρία στόπερ, με καθαρό «κόφτη» μπροστά από την άμυνα, για να σταματήσει η…αιμορραγία. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να δοθεί χρόνος σε συγκεκριμένο δίδυμο στα στόπερ, ώστε να ξαναβρούν ρυθμό και εμπιστοσύνη.
Η επόμενη μέρα
Η αμυντική «τρύπα» δεν είναι απλώς στατιστική. Είναι προειδοποίηση ότι η ισορροπία της ομάδας έχει διαταραχθεί. Αν δεν μπει φρένο τώρα, η ζημιά μπορεί να πάρει μόνιμες διαστάσεις. Ο Νίκολιτς το γνωρίζει, οι παίκτες το αντιλαμβάνονται, και όλοι καταλαβαίνουν πως τα επόμενα παιχνίδια με Αμπερντίν και Ολυμπιακό αποτελούν τεστ αντίδρασης και χαρακτήρα.
Η άμυνα έχτισε το ξεκίνημα της χρονιάς και τώρα καλείται να το ξαναχτίσει από τα θεμέλια. Γιατί χωρίς αυτήν, καμία κορυφή δεν είναι εφικτή.
